வெளிப்படைத்தன்மையை வெறுக்கும் ஆட்சி: தகவல் அறியும் உரிமையைப் பூட்ட முயன்ற த.வெ.க. அரசு

ஒரு அரசு தன் காவல்துறையின் செயல்பாடுகள் பற்றி மக்கள் கேள்வி கேட்க முடியாதபடி சட்டம் இயற்ற முயன்றால், அந்த அரசைப் பற்றி நாம் என்ன நினைக்க வேண்டும்? தமிழ்நாட்டின் த.வெ.க. அரசு செப்டம்பர் 21-ல் செய்தது அதுதான்: பொது (சட்டம்–ஒழுங்கு) துறையை தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்திலிருந்து விலக்கும் அரசாணை. செப்டம்பர் 27-ல் அது ரத்து செய்யப்பட்டது — ஆனால் ரத்து செய்யப்பட்டதால் அந்த முயற்சியின் அரசியல் மறைந்துவிடாது.

தகவல் அறியும் உரிமை ஒரு சாதாரண சட்டம் அல்ல. அது அதிகாரத்துக்கு எதிரான சாமானியனின் ஆயுதம். காவல் நிலைய மரணம் நடந்தால், துப்பாக்கிச் சூடு நடந்தால், சாதி மோதலில் காவல்துறை என்ன செய்தது என்று கேட்க — பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு இருக்கும் ஒரே சட்டப்பூர்வ வழி ஆர்.டி.ஐ. அதைப் பூட்ட முயன்றது, அதிகாரத்தின் மிக ஆழமான அச்சத்தைக் காட்டுகிறது: வெளிச்சத்தின் அச்சம்.

அமைச்சர் சி.டி.ஆர். நிர்மல்குமாரின் நியாயப்படுத்தல் கவனிக்கத்தக்கது: "உணர்வுப்பூர்வமான விஷயங்கள்" பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றார். ஆனால் யாருடைய உணர்வுகள்? காவல் நிலையத்தில் உயிரிழந்தவரின் குடும்பத்தின் உணர்வுகளா, அல்லது அந்த மரணத்தை விசாரிக்க வேண்டிய காவல்துறையின் உணர்வுகளா? அதிகாரம் எப்போதும் தன் ரகசியங்களை "பாதுகாப்பு" என்ற பெயரில் மறைக்கும் — இதுதான் வரலாறு.

இன்னும் குறிப்பிடத்தக்கது: இந்த அரசாணையை எதிர்த்தவர்களில் ஆளும் கூட்டணியினரும் இருந்தனர். தன் கூட்டாளிகளே எதிர்க்கும் அளவுக்கு ஒரு முடிவு தவறானது என்றால், அது எந்த நிர்வாகச் செயல்முறையில் பிறந்தது? மாணவர் போராட்ட உத்தரவு திரும்பப் பெறல், முதல்வர் அலுவலக நியமன ரத்து — இந்தப் பட்டியல் நீள்கிறது. அரசாணை பிறப்பிப்பதும், எதிர்ப்பு வந்ததும் திரும்பப் பெறுவதும் ஆட்சியின் வழக்கமாகிவிட்டது. இது "மக்கள் கருத்தை மதிப்பது" அல்ல; இது நிர்வாக அனுபவமின்மையின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்.

பெரியார் சொன்னார்: கேள்வி கேட்கும் உரிமையே சுதந்திரத்தின் அடிப்படை. அதிகாரம் வெளிப்படைத்தன்மையை வெறுக்கும்போது, அதுதான் நாம் அதிகம் கேள்வி கேட்க வேண்டிய நேரம். அரசாணை ரத்து செய்யப்பட்டது நல்லது — ஆனால் அதைப் பிறப்பித்தவர்களை மக்கள் மறக்கக் கூடாது. ஏனெனில் நாளை வேறு பெயரில், வேறு வடிவில் இதே முயற்சி திரும்ப வரலாம்.