கருத்து: வீட்டில் விளக்கு எரியாதபோது, மேடை வெளிச்சம் எதற்கு?

ஒரு வீட்டுக்கு மின்சாரம் இல்லை என்பது விளக்கு இல்லை என்பது மட்டுமல்ல. அது குழந்தையின் படிப்பு, முதியவரின் மருந்து குளிர்சாதனம், பெண்ணின் இரவுப் பாதுகாப்பு, சிறு வியாபாரியின் வாழ்வாதாரம். தி.நகரில் 230 குடும்பங்கள் இருபது ஆண்டுகளாகக் கேட்பது ஆடம்பரம் அல்ல; அது நகர வாழ்வின் குறைந்தபட்சம். கோப்பு ஒரு துறையிலிருந்து இன்னொரு துறைக்குச் சுழலும்போது, இருள் மட்டும் நிலையாக இருக்கிறது.

மேடையில் 'ரீல்ஸ்' என்ற விமர்சனம் ஒலிக்கிறது; தெருவில் மின்தடை, விலைவாசி, போதை, சட்டம் ஒழுங்கு என்ற கேள்விகள் நிற்கின்றன. இரண்டும் வெவ்வேறு அல்ல. ஆட்சி என்பது காட்சியில் அளக்கப்படுவதல்ல; அது வீட்டில் விளக்கு எரிகிறதா, வயலில் நீர் வருகிறதா, பள்ளியில் ஆசிரியர் இருக்கிறாரா, மருத்துவமனையில் செவிலியர் மரியாதையுடன் நடத்தப்படுகிறாரா என்பதில் அளக்கப்படும். பெரியார் சொன்ன சுயமரியாதை, அண்ணா சொன்ன சமூக நீதி, கலைஞர் சொன்ன பொது நலன் - மூன்றும் மின் இணைப்பு விண்ணப்பத்திலும் தெரிய வேண்டும்.

போராட்டங்களை ஒரு தளத்தில் பதிவு செய்வது ஒரு தொடக்கம்; ஆனால் அரசு செய்ய வேண்டியது அதற்கும் மேல். ஒவ்வொரு குறைக்கும் பொறுப்பான அதிகாரி, காலக்கெடு, பொது நிலவரம் - இவை இருந்தால் குடிமகன் தெருவுக்கு வர வேண்டியதில்லை. இல்லையென்றால், கேள்வி மேடையிலிருந்து தெருவுக்கும், தெருவிலிருந்து வாக்குப் பெட்டிக்கும் செல்லும். அதிகாரம் பதில் சொல்ல மறுக்கும் ஒவ்வொரு நாளும், மக்கள் தங்கள் பதிலைத் தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.