கருத்து: தகவலுக்கு அஞ்சும் அரசு — மக்களின் கேள்விகளை மறைக்கும் ஆட்சி யாருக்கானது?

தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்திலிருந்து சட்டம்-ஒழுங்கு துறையை விலக்கிய அரசாணையும், ஒரே வாரத்தில் அதைத் திரும்பப் பெற்றதும் — இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளும் ஒரே கேள்வியை எழுப்புகின்றன: மக்களின் கேள்விகளுக்கு அஞ்சும் அரசு யாருக்கான அரசு? பெரியார் சொன்னார் — அறிவே ஆயுதம். அறியும் உரிமை ஒடுக்கப்பட்டவனின் கையில் உள்ள ஒரே ஆயுதம். ஒரு அரசு தன் காவல்துறையின் துப்பாக்கிச் சூடுகள், காவல் மரணங்கள், சித்திரவதைகள் குறித்த விசாரணை அறிக்கைகளை மக்கள் பார்க்கக் கூடாது என்று முடிவு செய்தால், அது தன் குற்றத்தையே ஒப்புக்கொள்கிறது. இருட்டில் நடப்பதை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருவதே ஜனநாயகம்; இருட்டையே சட்டமாக்குவது சர்வாதிகாரத்தின் முதல் படி. "உணர்ச்சிமிகு விவகாரங்களுக்குப் பாதுகாப்பு" என்று சட்ட அமைச்சர் சொன்னார். யாருடைய உணர்ச்சி? காவல் மரணத்தில் உயிரிழந்தவனின் குடும்பத்தின் உணர்ச்சியா, இல்லை அந்த மரணத்தை மறைக்க விரும்பும் அதிகாரத்தின் உணர்ச்சியா? வெளிப்படைத்தன்மைக்கு அஞ்சும் அரசு, தன் மக்களை எதிரிகளாகப் பார்க்கிறது. அடுத்து — திரும்பப் பெறுதல். ஒரு வாரத்தில் அரசாணை வெளியீடு, அதே வாரத்தில் திரும்பப் பெறுதல். இது தவெக ஆட்சியின் முதல் மாதங்களில் தொடரும் ஒரு வடிவம்: உத்தரவு போடு, விமர்சனம் வரும், உத்தரவைத் திரும்பப் பெறு. திரைக்கதை எழுதுவது போல் ஆட்சி நடத்த முடியாது. ஒரு காட்சி பிடிக்கவில்லை என்றால் மீண்டும் எடுக்கலாம்; ஒரு அரசாணை தவறு என்றால் அதன் விளைவுகளை மக்கள்தான் அனுபவிக்கிறார்கள். நல்ல அரசு என்பது தவறு செய்யாத அரசு அல்ல — தவறை ஒப்புக்கொண்டு திருத்தும் அரசு. ஆனால் திருத்துவதற்கு முன், தவறு ஏன் நடந்தது என்ற கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும். யார் இந்த அரசாணையை எழுதினார்? யார் கையெழுத்திட்டார்? மக்களின் உரிமையைப் பறிக்கும் முடிவு எந்த அறையில், யாருடைய ஆலோசனையில் எடுக்கப்பட்டது? இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் இல்லாமல், திரும்பப் பெறுதல் என்பது வெறும் நாடகம். முடிவாக: தகவல் உரிமை என்பது அரசின் தயவில் வழங்கப்படும் சலுகை அல்ல; மக்களின் பிறப்புரிமை. அதை மறைக்க முயன்றவர்கள், அதைத் திரும்பப் பெற்றதற்காகப் பாராட்டப்பட முடியாது — மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்.