கருத்து: நினைவிடங்களா, விளையாட்டு மைதானங்களா? — தலைவர்களை கட்சி அலங்காரமாக்கும் அரசியல்

தலைவர்களுக்கு நினைவிடம் கட்டுவது தவறல்ல. ஆனால் எந்தத் தலைவருக்கு, எங்கே, யாருடைய இடத்தில் என்பதுதான் அரசியல்.

தமிழக அரசு சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் சேத்துப்பட்டு யூனியன் மைதானத்தின் ஒரு பகுதியை எடுத்து, ஐந்து தலைவர்களுக்கு நூலகத்துடன் கூடிய நினைவிட வளாகம் அமைக்கத் திட்டமிட்டுள்ளது. இந்த ஐவரும் ஆளும் கட்சியின் 'கொள்கைத் தலைவர்கள்' என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளனர். இங்குதான் பிரச்சினை தொடங்குகிறது.

பெரியாரும் அம்பேத்கரும் எந்த ஒரு கட்சியின் சொத்துமல்ல. அவர்கள் சமூக நீதிப் போராட்டத்தின் பொதுச் சொத்து; பகுத்தறிவு இயக்கத்தின் ஆத்மா. அவர்களை ஒரு ஆளும் கட்சியின் 'கொள்கைத் தலைவர்கள்' பட்டியலில் அடைப்பது வரலாற்றைக் கட்சிப் பிரச்சாரமாகச் சுருக்கும் வேலை. அண்ணா சொன்னது போல, தலைவர்கள் மக்களுக்குச் சொந்தம்; அரசுக்கல்ல.

இரண்டாவது, இடம். ஸ்பர் டேங்க் சாலை மைதானம் பல்கலைக்கழக வீரர்களும் இணைப்புக் கல்லூரி மாணவர்களும் தினமும் பயன்படுத்தும் செயல்பாட்டு விளையாட்டுத் திடல். சென்னையில் விளையாட்டு உள்கட்டமைப்பு ஏற்கெனவே பற்றாக்குறை. இருக்கும் மைதானத்தைப் பறித்து நினைவிடம் கட்டுவது, மாணவர்களின் விளையாட்டு எதிர்காலத்தைப் பலியிட்டு அரசியல் அடையாளம் கட்டும் வேலை.

மூன்றாவது, சுயாட்சி. பல்கலைக்கழக நிலம் பல்கலைக்கழகச் சமூகத்தின் நம்பிக்கைச் சொத்து. பேராசிரியர்கள், ஊழியர்கள், உடற்கல்வி ஆசிரியர்கள் எதிர்க்கும்போது, அரசு காது கொடுக்க மறுப்பது அதிகார மமதை. கலந்தாலோசனைக்கு முன் அரசாணை; எதிர்ப்புக்குப் பின் மௌனம் — இது தவெக ஆட்சியின் பழக்கமாகிவிட்டது. RTI விலக்கு அரசாணையை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: வெளியிடு, எதிர்ப்பு வந்தால் திரும்பப்பெறு.

நினைவிடங்கள் வேண்டுமானால், செயல்பாட்டில் இல்லாத அரசு நிலங்கள் நகரில் ஏராளம் உள்ளன. மாணவர் மைதானத்தைத் தொடாதீர்கள். தலைவர்களை மதிப்பது அவர்கள் பெயரில் கட்டிடம் கட்டுவதில் இல்லை; அவர்கள் போராடிய கொள்கைகளை — சமூக நீதி, சமத்துவம், பகுத்தறிவு — ஆட்சியில் காப்பதில் உள்ளது.

அரசு இந்தத் திட்டத்தை உடனடியாக மறுபரிசீலனை செய்து, பல்கலைக்கழகச் சமூகத்துடன் வெளிப்படையான கலந்தாலோசனை நடத்த வேண்டும். இல்லையேல், இது நினைவிட அரசியல் அல்ல; நில அபகரிப்பு அரசியல்.

பெரியாரே உருவ வழிபாட்டையும் ஆள் துதியையும் வாழ்நாள் முழுவதும் எதிர்த்தவர். 'என்னைத் தலைவனாக்காதே, கொள்கையைப் பின்பற்று' என்றவர் அவர். அப்படிப்பட்ட பெரியாரின் பெயரை ஒரு ஆளும் கட்சியின் நினைவிடப் பட்டியலில் சேர்த்து அரசியல் மூலதனமாக்குவது அவரது கொள்கைக்கே செய்யும் துரோகம். அம்பேத்கரும் இதே நிலைதான் — சாதி ஒழிப்புப் போராளியை சிலை அரசியலின் அலங்காரமாக்குவது அவரது போராட்டத்தைக் கொச்சைப்படுத்தும் செயல்.

காமராஜரின் எளிமையை நினைவுகூர்வோம்: அதிகாரத்தில் இருந்தபோதும் தனக்கென எதையும் சேர்க்காதவர் அவர். அவர் பெயரில் ஆடம்பர நினைவிட வளாகம் கட்டுவது அவரது வாழ்க்கைக்கே முரணானது.

அண்ணா காலத்தில் திராவிட இயக்கம் நினைவிடங்களை விட கொள்கைப் பரப்புரையையே முன்னிறுத்தியது. இன்று ஆளும் கட்சி தலைவர்களின் பெயர்களைத் தன் கொள்கைப் பட்டியலில் அடைத்து, அதற்காகப் பல்கலைக்கழக மைதானத்தையும் கையகப்படுத்த முனைவது திராவிட அரசியலின் சீரழிவையே காட்டுகிறது.

உண்மையான மரியாதை என்பது நினைவிடக் கல்லில் இல்லை. பெரியார் போராடிய சமூக நீதியை ஆட்சியில் நிலைநாட்டுவதில் உள்ளது; அம்பேத்கர் கனவு கண்ட சமத்துவத்தைச் சட்டத்தில் காப்பதில் உள்ளது; காமராஜர் கட்டிய கல்விக் கனவைப் பள்ளிகளில் வாழவைப்பதில் உள்ளது. கல்லும் சிமெண்ட்டும் தலைவர்களைக் காப்பாற்றாது; கொள்கைதான் காப்பாற்றும்.