கருத்து: பலகையை மாற்றினால் போதுமா? — இரண்டு ஊழியர்களைப் பலியிட்டு மூடிமறைக்கும் 'நடவடிக்கை'

தூத்துக்குடி சாத்தான்குளம்-நாசரேத் சாலையில் தமிழுக்கு அடுத்தபடியாக இந்தி எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்ட பலகை அகற்றப்பட்டு விட்டது; இரண்டு பொறியாளர்கள் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டு விட்டனர். அரசு 'நடவடிக்கை எடுத்து விட்டது' என்று கைகழுவிக் கொள்ளலாம். ஆனால் கேள்வி இன்னும் அப்படியே நிற்கிறது: அந்தப் பலகையை அங்கே வைக்க அனுமதி அளித்தது யார்? ஒரு பலகை தயாராகி, அச்சாகி, நிறுவப்படும் வரை பல கைகள் அதைத் தொடுகின்றன — வடிவமைப்பு, ஒப்புதல், ஒப்பந்தம், மேற்பார்வை. இந்தச் சங்கிலியில் இரண்டு கீழ்மட்டப் பொறியாளர்கள் மட்டுமே குற்றவாளிகள் என்றால், மேல்மட்டம் எப்படிப் பொறுப்பற்றுப் போனது? அல்லது, கீழ்மட்டத்தினர் மீது பழி சுமத்தி, உண்மையான முடிவெடுத்தவர்கள் தப்பித்து விட்டார்களா? இது பழைய தந்திரம் — கீழே உள்ளவர்களைப் பலியிட்டு மேலே உள்ளவர்களைக் காப்பாற்றுவது. பெரியார் மொழியை அடையாளத்தின் உயிர்நாடியாகப் பார்த்தார். தமிழ்நாட்டின் இருமொழிக் கொள்கை எந்த அரசும் தானமாகத் தந்ததல்ல — இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களில் உயிர்களைக் கொடுத்து வென்றெடுத்த உரிமை. அந்த உரிமையைக் காக்க வேண்டிய அரசின் சொந்தத் துறையே இந்தியைப் பலகையில் ஏற்றியது என்றால், இது தற்செயலான 'தவறு' அல்ல; கொள்கைத் தளர்வின் அறிகுறி. இந்தி எதிர்ப்பு என்பது இந்தி பேசும் மக்களுக்கு எதிரானதல்ல — அது ஆதிக்கத்துக்கு எதிரானது. தமிழ் மண்ணில் தமிழ் முதன்மை பெற வேண்டும் என்பது அடிப்படை நியாயம். பலகையை மாற்றுவது எளிது; ஆனால் முடிவெடுக்கும் இடங்களில் இருமொழிக் கொள்கையின் மீதான உறுதி தளர்ந்திருந்தால், அதைச் சரி செய்வதுதான் உண்மையான நடவடிக்கை. இல்லையெனில், இடைநீக்கம் என்பது மக்களின் கோபத்தைத் தணிக்கும் தற்காலிக மருந்து மட்டுமே — நோய் அப்படியே இருக்கும்.