கல்வியா, சினிமா மோகமா? — தாராபுரம் மாணவரின் 'நன்றி' நமக்குச் சொல்லும் பாடம்

தாராபுரத்தில் முதல்வர் விஜய்யைக் காண வந்த ஒரு பள்ளி மாணவரின் பேட்டி சமூக வலைதளங்களில் வைரலாகியுள்ளது. "10, 11, 12-ம் வகுப்பு மாணவர்களுக்குக் காலாண்டு விடுமுறையில் சிறப்பு வகுப்புகள் கடந்த ஆட்சியில் நடத்தப்பட்டன. ஆனால், தவெக ஆட்சியில் விடுமுறை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அதற்கு நன்றி. இதனால் விஜய்யைப் பார்க்க நாங்கள் வந்துவிட்டோம்" என்று அந்த மாணவர் சிரித்துக்கொண்டே சொல்கிறார். சிரிப்புக்குப் பின்னால் இருக்கும் செய்தி சிரிக்க வைப்பதல்ல — அது தமிழ்நாட்டின் எதிர்காலம் குறித்த கேள்வி: நமக்கு முக்கியம் கல்வியா, சினிமா மோகமா?

முதலில் ஒன்றைத் தெளிவுபடுத்திவிடுவோம்: அந்த மாணவரைக் குறை சொல்வது இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கமல்ல. அவர் ஒரு சிறுவன்; தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் அரசியல் கலாச்சாரம் எதைக் கொண்டாடுகிறதோ, அதையே அவர் பிரதிபலிக்கிறார். குற்றம் அவரிடமல்ல — அவருக்கு முன்னால் நிற்கும் முன்மாதிரிகளிடமும், அவர்களை உருவாக்கும் அரசியலிடமும் தான்.

யோசித்துப் பாருங்கள்: பத்தாம் வகுப்பு, பிளஸ் டூ தேர்வுகள் ஒரு மாணவனின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் படிகள். காலாண்டு விடுமுறையில் நடத்தப்பட்ட சிறப்பு வகுப்புகள், பின்தங்கிய மாணவர்களுக்கு ஏற்றம் தரும் ஏணிகள். அந்த ஏணி அகற்றப்பட்டதை ஒரு மாணவர் 'நன்றி' சொல்லிக் கொண்டாடுகிறார் என்றால், கல்வியின் மதிப்பு அவர் மனதில் எந்த இடத்தில் இருக்கிறது என்பதை அது காட்டுகிறது. விடுமுறை என்பது படிப்புக்கான இடைவெளி அல்ல; திரை நட்சத்திரத்தைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு என்று ஆகிவிட்டது.

இது தமிழ்நாட்டின் மரபுக்கு எதிரானது. காமராஜர் பள்ளிகளைத் திறந்து, மதிய உணவு திட்டத்தின் மூலம் கோடிக்கணக்கான குழந்தைகளை வகுப்பறைக்குள் கொண்டுவந்தார். திராவிட இயக்கம் கல்வியை ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் விடுதலை ஆயுதமாகப் பார்த்தது — பெரியாரின் பகுத்தறிவு, அண்ணாவின் மொழி உணர்வு, கலைஞரின் திட்டங்கள் அனைத்தும் ஒரு மையப் புள்ளியில் குவிந்தன: படிப்புதான் முன்னேற்றத்தின் பாதை. அந்த மண்ணில், 'சிறப்பு வகுப்பு ரத்து' என்பதைக் கொண்டாடும் மனநிலை வளர்வது வருத்தத்துக்குரியது.

சினிமாவுக்கும் அரசியலுக்கும் தமிழ்நாட்டில் பழைய உறவு உண்டு — எம்.ஜி.ஆர் முதல் ஜெயலலிதா வரை, இன்று விஜய் வரை. திரை வசீகரம் அரசியல் மூலதனமாக இருப்பதில் தவறில்லை; மக்கள் தங்கள் அபிமானத்தை வாக்காக மாற்றுவது ஜனநாயக உரிமை. ஆனால் ஆட்சி என்பது ரசிகர் மன்ற நிர்வாகமாக மாறும்போதுதான் ஆபத்து. மாணவர்கள் பாடப் புத்தகத்தை விட்டுவிட்டு கட்-அவுட் பக்கம் திரும்பும்போது, அரசு அதைக் கொண்டாடுகிறதா அல்லது கவலைப்படுகிறதா என்பதே கேள்வி.

காலம் வேறு மாதிரியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில், 2030-களின் வேலைவாய்ப்புகளுக்குத் தேவை கோடிங், தர்க்க சிந்தனை, தமிழோடு ஆங்கிலப் புலமை, தொழில்நுட்பத் திறன்கள். கூட்டத்தில் கைதட்டும் திறமைக்கு எந்த நிறுவனமும் சம்பளம் தராது. தமிழ்நாட்டின் இளைஞர் சக்தி — நமது ஜனத்தொகை ஈவுத்தொகை — திறன் இல்லாமல் வெறும் எண்ணிக்கையாக மாறினால், அது சொத்தல்ல, சுமை. இந்தப் பின்னணியில் 'விடுமுறைக்கு நன்றி' என்ற மனநிலை, ஒரு தலைமுறையின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய எச்சரிக்கை மணி.

அரசு என்ன செய்ய வேண்டும்? சிறப்பு வகுப்புகளை ரத்து செய்வதற்குப் பதிலாக, அவற்றை மேலும் செழுமைப்படுத்த வேண்டும் — ஆய்வகங்கள், நூலகங்கள், காலியாக உள்ள ஆசிரியர் பணியிடங்களை நிரப்புதல், தொழில் வழிகாட்டுதல். மாணவர்கள் 'நன்றி' சொல்ல வேண்டியது விடுமுறைக்கு அல்ல; தரமான கல்விக்கு. விளம்பரப் பலகைகளை விட, வகுப்பறைகள் முக்கியம் என்ற செய்தியை அரசே முன்னின்று சொல்ல வேண்டும்.

பெற்றோர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் இங்கே பங்கு உண்டு. நாம் யாரைக் கொண்டாடுகிறோம் — முதல் மதிப்பெண் எடுத்த மாணவரையா, அல்லது நடிகரைப் பார்க்க பள்ளிக்கு 'லீவு' போட்ட மாணவரையா? குழந்தைகள் நமது சொற்களை விட, நமது கொண்டாட்டங்களையே கவனிக்கிறார்கள். வீட்டில் புத்தக அலமாரி இருக்கிறதா, அல்லது சுவரில் போஸ்டர் மட்டுமா என்பது அவர்களின் முன்னுரிமைகளைத் தீர்மானிக்கிறது.

அந்த மாணவர் வளர்வார்; காலம் அவருக்குக் கற்றுத் தரும். ஆனால் அதற்குள் அரசு அவருக்கு என்ன தருகிறது — திறன்களையா, அல்லது காட்சிகளையா? 'கல்வியா, சினிமா மோகமா?' என்ற கேள்விக்கான பதில், தமிழ்நாட்டின் அடுத்த இருபது ஆண்டுகளைத் தீர்மானிக்கும். திரை மோகம் தற்காலிக மயக்கம்; கல்விதான் நிரந்தர விடுதலை. இதை மறந்த அரசியல், ஒரு தலைமுறையின் எதிர்காலத்தை அடகு வைக்கிறது.