கருத்து: 125 உயிர்கள், ஒரே சாதிக் குழி — இயந்திரம் இருக்கும்போது மனிதன் ஏன் குழிக்குள் இறங்க வேண்டும்?

ஒரு தொழிலாளி குழிக்குள் மயங்கி விழுகிறார். அவரைக் காப்பாற்ற அடுத்தவர் இறங்குகிறார். அவரும் விழுகிறார். மூன்றாவது, நான்காவது உடல்கள் அதே குழியில் சேர்கின்றன. இது விபத்து அல்ல; முன்கூட்டியே தெரிந்த, தடுக்க முடிந்த மரணச் சங்கிலி. தலித் ஆதிவாசி சக்தி அதிகார் மஞ்ச் (தாசம்) பதிவுப்படி, 2026 ஜனவரி முதல் அக்டோபர் 2 வரை இந்தியாவில் அபாயகரமான கையால் நுழையும் துப்புரவுப் பணிகளில் 125 தொழிலாளர்கள் இறந்துள்ளனர். கழிவுநீர்த் தொட்டி, மலக்குழி, கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு நிலையம், குறுகிய மூடிய இடங்கள் என இடம் மாறுகிறது; முடிவு மாறவில்லை.

எண்ணிக்கைகளைப் பாருங்கள். 20 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களில் மரணங்கள் பதிவாகியுள்ளன. பீகாரில் 14, தமிழ்நாட்டில் 12, ஹரியானாவில் 11, உத்தரப் பிரதேசத்தில் 10, மேகாலயா மற்றும் ஒடிசாவில் தலா 9. ஜூலை மிகக் கொடிய மாதம்: 28 மரணங்கள். ஜூன் 20, மே 19. ஷில்லாங்கில் ஜூலை 10 அன்று 33 அடி ஆழ நிலத்தடி நீர்த்தொட்டிக்குள் டீசல் ஜெனரேட்டர் புகை நிரம்பி ஐந்து தொழிலாளர்கள் இறந்தனர். ஒடிசா காலஹண்டியில் மே 26 அன்று கட்டுமானத்தில் இருந்த மலக்குழியில் குறைந்தது ஆறு பேர் மூச்சுத் திணறி இறந்தனர். அசாம் கோல்பாராவில் மூன்று மாதங்களாக மூடியிருந்த தொட்டி மே 29 அன்று மீட்புச் சங்கிலியில் மூன்று உயிர்களை எடுத்தது. சென்னை உள்ளிட்ட நகரங்களும் இந்தப் பட்டியலில் உள்ளன என்று தாசம் கூறுகிறது. இவை அந்த அமைப்பின் ஆவணப்படுத்தல்; ஒவ்வொரு மரணமும் தனி விசாரணைக்கு உரியது.

தாசம் இதை தனித்தனி விபத்துகளாகப் பார்க்க மறுக்கிறது. சாதி அடிப்படையிலான தொழில் ஒதுக்கீடு, ஒப்பந்தச் சுரண்டல், முறைசாரா உழைப்பு, நிறுவன அலட்சியம், சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தாமை, அபாயகரமான துப்புரவுப் பணியை இயந்திரமயமாக்காமை, பாதுகாப்பு முறைகள் இல்லாமை, முதலாளி-ஒப்பந்ததாரர்-பொது அதிகாரிகளைப் பொறுப்பாக்காமை ஆகியவை சேர்ந்த நீண்ட அமைப்பு என்று அது விவரிக்கிறது. கையால் மலம் அள்ளுவதைத் தடை செய்யும் சட்டக் கட்டமைப்பு இருக்கிறது; உச்ச நீதிமன்றம் மீண்டும் மீண்டும் இயந்திரமயத்தையும் உரிய இழப்பீட்டையும் வலியுறுத்தியுள்ளது என்றும் தாசம் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சட்டம் புத்தகத்தில் இருக்கிறது; தொழிலாளி இன்னும் குழிக்குள் இறங்குகிறார் என்றால், குறை சட்டத்தில் மட்டும் அல்ல, அமலாக்கத்திலும் சமூகத்தின் மனசாட்சியிலும் உள்ளது.

இன்னொரு அநீதி கணக்குப் பதிவிலேயே நடக்கிறது. மலக்குழிக்குள் இறங்கி இறந்த தொழிலாளியை ‘கட்டுமானத் தொழிலாளி’ என்று எழுதிவிட்டால், துப்புரவு மரணம் புள்ளிவிவரத்திலிருந்து மறைந்துவிடுகிறது என்று தாசம் எச்சரிக்கிறது. பிலாய், பிரயாக்ராஜ், கோபால்கஞ்ச், ஸ்ரீபெரும்புதூர், முசாபர்பூர் உள்ளிட்ட இடங்களில், கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் என வகைப்படுத்தப்பட்டவர்கள் மலக்குழிக்குள் இறங்கி இறந்த நிகழ்வுகளை அது மேற்கோள் காட்டுகிறது. ஒப்பந்ததாரர் என்ன பெயர் எழுதினார் என்பதால் ஒரு தொழிலாளி துப்புரவுத் தொழிலாளியாக இல்லாமல் போய்விட முடியாது; கட்டுமானத்தில் இருந்த தொட்டி என்பதால் அது மலக்குழி மரணம் இல்லை என்றாகிவிட முடியாது என்பது தாசத்தின் வாதம். பெயரை மாற்றி உண்மையை மறைப்பது நிர்வாக வசதி; குடும்பத்துக்கு அது இழப்பீட்டையும் நீதியையும் பறிக்கும் செயல்.

பெரியார் கேட்ட சுயமரியாதை என்பது சொற்பொழிவு மேடைக்கு மட்டுமானது அல்ல. எந்த மனிதனும் பிறப்பால் கழிவைச் சுமக்கப் பிறக்கவில்லை என்ற உண்மையை நகராட்சி டெண்டரிலும், குடியிருப்பு நிர்வாகத்திலும், ஒப்பந்ததாரரின் வேலை உத்தரவிலும் நிலைநாட்டுவதுதான் சுயமரியாதை. அண்ணாவும் கலைஞரும் பேசிய சமூக நீதி, இயந்திரம் செய்ய வேண்டிய வேலையை மனித உடலால் செய்யச் சொல்லும் முறையை ஒழிக்காமல் முழுமையாகாது. தாசம் கோரும் ஒவ்வொரு மரணத்துக்கும் குறைந்தது 30 லட்சம் ரூபாய் இழப்பீடு, குற்ற வழக்குப் பதிவு, சுதந்திர நீதி விசாரணை, முழு இயந்திரமயம், நுழைவுக்கு முன் காற்றுப் பரிசோதனை, வெளிப்படையான தேசிய தரவுத்தளம், மீண்டும் மீண்டும் மீறும் ஒப்பந்ததாரர்களைத் தடை செய்தல் ஆகியவை ஆடம்பரக் கோரிக்கைகள் அல்ல; 125 குடும்பங்கள் ஏற்கனவே செலுத்திய விலைக்கு முன் மிகக் குறைவானவை. அடுத்த தொழிலாளி குழிக்குள் இறங்கும் முன், இயந்திரம் வந்து சேர வேண்டும். அதுவரை ஒவ்வொரு மரணமும் விபத்து அல்ல; தடுக்கத் தவறிய குற்றம்.