கருத்து: வறண்ட வயலும் வேலை வலையும் — அடிப்படைப் பாதுகாப்பே அரசின் முதல் கடமை

இந்த வாரம் இரு செய்திகள் அருகருகே நிற்கின்றன. ஒன்றில், கர்நாடக விவசாயி ஏக்கருக்கு ரூ.30,000 செலவழித்து, இரண்டு குவிண்டால் கூடக் கிடைக்காத வயலைப் பார்த்து நிற்கிறார். மற்றொன்றில், கொச்சியில் ஒரு பெண் வேலை விளம்பரத்தை நம்பிச் சென்று, மயக்கப்பட்டு வன்கொடுமைக்கு உள்ளானதாகப் புகார் எழுந்துள்ளது. ஒன்று வானிலை, மற்றொன்று குற்றம் என்று பிரித்துப் பார்க்கலாம். ஆனால் இரண்டிலும் தோற்பது ஒன்றே: சாதாரண மனிதனின் அன்றாடப் பாதுகாப்பு.

வறட்சியை அரசு உருவாக்கவில்லை. ஆனால் மழை பொய்த்த பின் என்ன நடக்கிறது என்பது அரசின் கையில்தான் உள்ளது. கணக்கெடுப்பு எவ்வளவு வேகமாக முடிகிறது, இழப்பீடு எப்போது கணக்கில் வருகிறது, கடன் வசூல் எவ்வாறு நிறுத்தப்படுகிறது — இவையே விவசாயி அடுத்த பருவத்துக்கு விதைக்கிறாரா, கடன் சுழலில் மூழ்குகிறாரா என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன. 217 தாலுகாக்களில் மழை பற்றாக்குறை என்ற எண்ணிக்கை ஆவணத்தில் பெரிது; வயலில் அது ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் சமையலறை வரை செல்லும் சிறிய, தினசரி இழப்புகளின் கூட்டுத்தொகை.

வேலை தேடும் பெண்ணின் பாதுகாப்பும் அதே போன்ற அன்றாடக் கேள்வி. புகாரின்படி, விளம்பரம், நேர்காணல், வாகனம், தங்கும் விடுதி என ஒவ்வொரு படியும் நம்பிக்கையை உருவாக்கும்படி அமைக்கப்பட்டிருந்தது. குற்றவாளிகளைப் பிடிப்பது மட்டும் போதாது. வேலை விளம்பரங்களை வெளியிடும் தளங்களுக்குக் கண்காணிப்புப் பொறுப்பு, பணியிடப் பாதுகாப்புச் சோதனைகள், பாதிக்கப்பட்டவருக்கு உடனடி மருத்துவ-சட்ட உதவி — இவை இல்லாமல் அடுத்த விளம்பரம் அடுத்த வலையாகவே இருக்கும்.

பெரியர் கற்றுக் கொடுத்தது பகுத்தறிவு மட்டுமல்ல; மனிதனின் சுயமரியாதை அன்றாட வாழ்வில் காக்கப்பட வேண்டும் என்ற உறுதியும் தான். அண்ணாவும் கலைஞரும் அரசை அளந்தது அறிவிப்புகளால் அல்ல, கடைசி மனிதனுக்குச் சேரும் நன்மையால். வறண்ட வயலுக்கு நேரத்தில் வரும் இழப்பீடும், வேலை தேடும் பெண் பயமின்றித் திரும்பும் மாலையும் — அதுவே அந்த அளவுகோல். அரசுகள் பெரிய வாக்குறுதிகளில் வெல்லலாம்; ஆட்சி தோற்பது இந்தச் சிறிய, தினசரி சோதனைகளில்தான்.