கருத்து: வாக்குறுதி மேடையில் முடிந்தால், கோரிக்கை தெருவில்தான் முடியும்

தேர்தல் வாக்குறுதி என்பது கட்சியின் சொத்து அல்ல. அது வாக்களித்த மக்களிடம் அரசு எழுதிக் கொடுத்த கடன் பத்திரம். ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு அந்தப் பத்திரத்தைப் படிக்க நேரம் இல்லை என்றால், மக்கள் அதைத் தெருவில் நின்று உரக்கப் படிப்பார்கள். தூத்துக்குடியில் கனிமொழி எழுப்பிய கேள்விகள் அந்த உரக்கப் படிப்பின் அரசியல் வடிவம்: செவிலியர் கோரிக்கை ஏன் இன்னும் ஏற்கப்படவில்லை, விவசாயியும் தொழிலாளியும் ஏன் இன்னும் காத்திருக்கிறார்கள், வாக்குறுதிகள் ஏன் அறிவிப்புகளாகவே நிற்கின்றன?

செவிலியர் விவகாரத்தையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். போராடியவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு இரவில் விடுவிக்கப்பட்டார்கள் என்பது நிவாரணம் அல்ல; அது ஒரு நாள் சம்பவம். அவர்கள் கேட்டது விடுதலை மட்டும் அல்ல, தங்கள் பணி மற்றும் வாழ்வாதாரக் கோரிக்கைகளுக்கு முடிவு. கோரிக்கை அப்படியே நிற்க, கைது மட்டும் நடந்து முடிந்தால், அரசு சொல்லும் செய்தி தெளிவாகிறது: கேள்வி கேட்கலாம், ஆனால் பதில் கிடைக்கும் என்ற உறுதி இல்லை. மருத்துவமனையில் இரவு பகலாக நிற்கும் செவிலியருக்கு அந்த உறுதியின்மைதான் அன்றாட அவமானம்.

விவசாயியின் காத்திருப்பு இன்னும் நீளமானது. பயிர்க்கடன், பாசன நீர், சம்பா சாகுபடி, கொள்முதல் என ஒவ்வொன்றும் பருவத்தோடு கட்டப்பட்டது. பருவம் அரசின் கோப்புக்காகக் காத்திருக்காது. வேளாண் துறைக்கு முழுநேரச் செயலர் இல்லை என்ற குற்றச்சாட்டு முந்தைய நாள் எழுந்த பின்னணியில், விவசாயக் கோரிக்கைகள் கவனிக்கப்படவில்லை என்ற கனிமொழியின் பேச்சு வெறும் எதிர்க்கட்சி வரி அல்ல; நிர்வாக வெற்றிடத்தின் விளைவு குறித்த எச்சரிக்கை. தலைமை இல்லாத துறையில் கோப்பு நகராது; கோப்பு நகராத இடத்தில் விவசாயி தெருவுக்கு வருகிறார்.

தொழிலாளரின் நிலையும் அதுதான். வாக்குறுதி கேட்கும்போது தொழிலாளி வாக்காளர்; ஆட்சி வந்த பிறகு அவர் விண்ணப்பதாரர். இந்த மாற்றம்தான் மக்கள் அரசியலில் மிக நன்றாக உணரும் ஏமாற்றம். பெரியார் சொன்ன சுயமரியாதை என்பது உதவி கேட்டு வரிசையில் நிற்பது அல்ல; உரிமையுடன் கேள்வி கேட்பது. அண்ணாவும் கலைஞரும் கட்டிய சமூக நீதி அரசியல், கேள்வி கேட்பவரைக் குற்றவாளியாகப் பார்க்காமல், கேள்விக்குப் பதில் சொல்லும் அரசைக் கற்பனை செய்தது. அந்த அரசியலுக்கு எதிரானது, வாக்குறுதியை விளம்பரமாகவும் கோரிக்கையை இடையூறாகவும் பார்க்கும் மனநிலை.

இங்கே கேள்வி த.வெ.க. மட்டும் குறித்தது அல்ல; ஆட்சிக்கு வரும் எந்தக் கட்சிக்கும் பொருந்தும் அளவுகோல் இது. வாக்குறுதி கொடுத்தாயா, கால அட்டவணை வைத்தாயா, பொறுப்பாளரை நியமித்தாயா, முன்னேற்றத்தை வெளியிட்டாயா? இந்த நான்கு கேள்விகளுக்கும் பதில் இல்லை என்றால், மக்கள் ஐந்தாவது கேள்வியைத் தெருவில் கேட்பார்கள். செவிலியர் தெருவில், விவசாயி சாலையில், தொழிலாளி வாயிலில் நிற்பது ஆட்சியின் தோல்வி மட்டும் அல்ல; வாக்குறுதியை நம்பிய ஜனநாயகத்தின் காத்திருப்பு. அந்தக் காத்திருப்பை முடிப்பது அறிக்கையால் அல்ல, முடிவால்தான் முடியும்.