கருத்து: சாக்கடையில் இறங்குபவர்கள் யார்? — சட்டம் எல்லோருக்கும் சமம், ஆனால் சாவு சாதியால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது

2013-ம் ஆண்டு நாடாளுமன்றம் ஒரு சட்டம் இயற்றியது: கைமுறைத் துப்புரவு தடைசெய்யப்படுகிறது. உச்சநீதிமன்றம் பலமுறை உத்தரவிட்டது: அபாயகரமான துப்புரவுப் பணிகளை இயந்திரமயமாக்குங்கள்; உயிரிழந்தவர்களின் குடும்பங்களுக்கு இழப்பீடு கொடுங்கள். 2025 ஜனவரியில் டெல்லி, மும்பை, சென்னை உள்ளிட்ட ஆறு பெருநகரங்களில் கைமுறை சாக்கடைத் துப்புரவை முடிவுக்குக் கொண்டுவர நீதிமன்றம் கட்டளையிட்டது. சட்டம் இருக்கிறது. நீதிமன்ற உத்தரவுகள் இருக்கின்றன. திட்டங்களுக்குப் பணமும் ஒதுக்கப்பட்டது — நமஸ்தே திட்டத்துக்கு 349.73 கோடி; தூய்மை இந்தியா திட்டத்தில் சுமார் 19,000 கோடி ரூபாய்.

ஆனால் 2026-ம் ஆண்டில் மட்டும் 125 பேர் சாக்கடையில் இறந்துவிட்டனர். கடந்த ஒன்பது மாதங்களில், ஒவ்வொரு இரண்டு நாட்களுக்கும் ஒரு உயிர். 2013 சட்டம் வந்ததிலிருந்து 1,726 உயிர்கள். இந்த எண்ணிக்கையில் தமிழ்நாடு முதலிடம் — 332 உயிர்கள். திராவிட இயக்கத்தின் மண் என்று பெருமை பேசும் தமிழ்நாடு, சாக்கடை மரணப் பட்டியலில் இந்தியாவிலேயே முதலிடம் வகிக்கிறது. இந்த முரண்பாட்டை எந்த அரசியல் கட்சியும், எந்த அரசும் நேர்மையாக எதிர்கொண்டதில்லை.

இப்போது கேள்வி: சாக்கடையில் இறங்குபவர்கள் யார்? செப்டிக் டாங்குக்குள் மூச்சுத் திணறி இறப்பவர்கள் யார்? அவர்கள் எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள்? இந்தக் கேள்விக்கான பதில்தான் இந்த மரணங்களின் அரசியல். இறங்குவது தலித்துகள்; இறப்பதும் தலித்துகள். இது தற்செயல் அல்ல — சாதிய அமைப்பு திட்டமிட்டு ஒதுக்கிய தொழில் இது. பெரியார் சொன்னார்: மனிதனை மனிதன் சாக்கடையில் இறக்கும் சமூகம், மனித சமூகமாக இன்னும் ஆகவில்லை.

அரசுகள் என்ன செய்தன? ஆண்டுதோறும் நாடாளுமன்றத்தில் அமைச்சர்கள் 'கைமுறைத் துப்புரவால் மரணங்களே நடக்கவில்லை' என்று மறுத்தனர். மரணங்கள் 'தொழிற்சாலை விபத்து', 'நச்சு வாயு வெளிப்பாடு' என்று பதிவு செய்யப்பட்டு, கணக்கிலிருந்து மறைக்கப்பட்டன. ஒப்பந்தக்காரர்கள் பாதுகாப்பு உபகரணங்கள், ஆக்சிஜன் கருவிகள், வாயு கண்டறிவான்கள், மீட்பு அமைப்புகள் எதுவும் கொடுக்காமல் தொழிலாளர்களை நச்சுக் குழிகளில் இறக்கினர். ஒருவர் மயங்கி விழுந்ததும், அவரைக் காப்பாற்ற இறங்கிய இரண்டாமவரும் இறந்தார் — இது மீட்பு அல்ல, அமைப்பின் கொலைச் சங்கிலி.

துப்புரவுத் தொழிலாளர் அமைப்புகள் கேட்பது எளியது: சாக்கடை மரணங்களுக்கு முழு நிறுத்தம். அதற்கு மூன்று நிபந்தனைகள் உண்டு. ஒன்று: மரணம் நடந்தால் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகள் மற்றும் ஒப்பந்தக்காரர்கள் மீது கொலைக் குற்ற வழக்கு — 'விபத்து' என்று மூடிமறைக்கும் கலாச்சாரத்துக்கு முடிவு. இரண்டு: உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்ட இழப்பீடு ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் உடனடியாக — இழப்பீடு காகிதத்தில் நிற்கக் கூடாது. மூன்று: இயந்திரமயமாக்கலுக்குக் காலக்கெடு — துப்புரவுப் பணியில் ஒப்பந்த முறையை ஒழித்து, நிரந்தரப் பணியாளர்களாக்கி, இயந்திரங்களை வழங்குவது.

சட்டம் எல்லோருக்கும் சமம் என்று அரசியலமைப்பு சொல்கிறது. ஆனால் சாக்கடையில் யார் இறங்க வேண்டும் என்பதைச் சாதிதான் தீர்மானிக்கிறது; சாக்கடையில் யார் இறக்க வேண்டும் என்பதையும் சாதிதான் தீர்மானிக்கிறது. இந்த உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளாத எந்தச் சமூக நீதி அரசியலும் வெறும் வார்த்தை ஜாலம்தான். 125 உயிர்கள் இந்த ஆண்டு கேட்கும் கேள்வி ஒன்றுதான்: அடுத்த உயிர் போவதற்கு முன், இயந்திரம் சாக்கடையில் இறங்குமா, இல்லை மனிதன்தான் இறங்குவானா?