கருத்து: குப்பையை அகற்றுபவருக்கும் துறைமுகத்தை இயக்குபவருக்கும் பாதுகாப்பில்லை என்றால் வளர்ச்சி யாருக்கு?

ஒரே வாரத்தில் தமிழ்நாடு மூன்று காட்சிகளைப் பார்த்தது. சென்னையில் தூய்மைப் பணியாளர்கள் தங்களுக்குச் சேர வேண்டிய வருங்கால வைப்பு நிதிக்காகப் போராடுகிறார்கள். துறைமுகத் தொழிலாளர்கள், சரக்கு சாதனை அளவை எட்டியும் நிரந்தர வேலை சுருங்கிவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். வெள்ள ஆபத்துள்ள 2,033 இடங்களின் பட்டியல் தயார் என்று அரசு சொல்கிறது, ஆனால் அந்தப் பட்டியல் இன்னும் மக்களின் கைக்கு வரவில்லை.

மூன்று நிகழ்வுகள், ஒரே நோய்: உழைப்பையும் உயிரையும் கணக்கில் எடுக்காத நிர்வாகப் பழக்கம். தந்தை பெரியார் கற்றுக் கொடுத்த சுயமரியாதை என்பது வெறும் சொல் அல்ல; தன் உழைப்புக்குரிய கூலியையும் பாதுகாப்பையும் கேட்கும் உரிமை. அண்ணா சொன்ன கடமையில் முதலிடம் ஆட்சியாளருக்கே. கலைஞர் நிர்வாகத்தை மக்கள் பணி என்று அழைத்ததும் அதனால் தான்.

தனியார்மயம் என்ற சொல் காகிதத்தில் நேர்த்தியாக இருக்கும். தரையில் அதன் பொருள் பெரும்பாலும் ஒன்றே: பொறுப்பைத் தள்ளிவிடுதல். ஒப்பந்தம் மாறினால் PF மறையும், நிறுவனம் மாறினால் பணிக்கொடை மறையும், பட்டியல் தயாரானால் வடிகால் பணி மறையும் என்ற நிலை தொடர முடியாது. ஒவ்வொரு ஒப்பந்தத்திலும் தொழிலாளர் பாதுகாப்புக்கு யார் பொறுப்பு என்பதைப் பெயருடன் எழுதுங்கள்; ஒவ்வொரு ஆபத்து இடத்துக்கும் பொறுப்பு அதிகாரியைப் பெயருடன் அறிவியுங்கள்.

வளர்ச்சி என்பது கொள்கலன் எண்ணிக்கையிலோ, மழைமானி எண்ணிக்கையிலோ மட்டும் அளவிடப்படுவதல்ல. அது தூய்மைப் பணியாளரின் PF கணக்கிலும், துறைமுகத் தொழிலாளரின் நிரந்தர நியமனக் கடிதத்திலும், வெள்ளத் தெருவில் வாழும் குடும்பத்தின் பாதுகாப்பிலும் அளவிடப்படுகிறது. அந்த அளவுகோலில் தேர்ச்சி பெறாத எந்த அரசும், எந்த மாதிரியும், திராவிட மண்ணில் நிலைக்காது.