கருத்து: மைதானத்தைப் பறித்து நினைவுச்சின்னம் — சிலைகளால் தலைவர்களைக் கொண்டாடுவதா, கொல்வதா?

சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் விளையாட்டு மைதானத்தில் ஐந்து தலைவர்களுக்கு நினைவு வளாகம் அமைக்கும் அரசின் திட்டம், ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: தலைவர்களைக் கொண்டாடுவது சிலைகளாலா, சிந்தனைகளாலா? இந்த ஐவரில் முதன்மையானவர் தந்தை பெரியார் — சிலை வழிபாட்டையும் மூட நம்பிக்கையையும் வாழ்நாள் முழுவதும் கேலி செய்தவர். 'அரசியலில் பக்தி என்பது அழிவுக்கு வழி' என எச்சரித்தவர் அண்ணல் அம்பேத்கர் — தலைவர் வழிபாட்டை ஜனநாயகத்தின் எதிரி என்றவர். எளிமையின் உருவமாக வாழ்ந்து மறைந்தவர் காமராஜர். இவர்களின் பெயரில் மாணவர்களின் மைதானத்தைப் பறித்து கற்சிலைகள் எழுப்புவது, இவர்கள் போதித்த அனைத்துக்கும் எதிரானது. தவெக அரசின் அடையாளமாகிவிட்டது காட்சி அரசியல்: ரோட்ஷோக்கள், டிராக்டர் பயணங்கள், இப்போது நினைவு வளாகங்கள். ஆனால் காட்சிக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது? தகவல் அறியும் உரிமையிலிருந்து காவல்துறைக்கு விலக்கு அளித்து, எதிர்ப்பு வந்ததும் திரும்பப் பெற்ற தடுமாற்றம்; மீனவர் நிலத்தில் செயலக வளாகக் கனவு; டெங்கு பரவிய பிறகு டிரோன்; நீர்த்தேக்கம் வறண்ட பிறகு கவலை. இதுதான் 'சித்தாந்தத் தலைவர்களின்' வழியா? பெரியாரை உண்மையில் பின்பற்றும் அரசு, அவரது சிலையை மைதானத்தில் நிறுத்தாது; மாறாக, அவர் கனவு கண்ட பகுத்தறிவுக் கல்வியைப் பள்ளிகளில் கொண்டு சேர்க்கும். அம்பேத்கரை மதிக்கும் அரசு, அவரது உருவத்தைக் கல்லில் செதுக்காது; சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான சட்டங்களைக் கறாராக அமல்படுத்தும். காமராஜரை நினைவுகூரும் அரசு, நினைவு மண்டபம் கட்டாது; பள்ளிகளைக் கட்டும். தலைவர்களின் சிந்தனைகளைக் கொலை செய்துவிட்டு, அவர்களின் சிலைகளுக்கு மாலை போடுவது அரசியல் வியாபாரம். மைதானம் மாணவர்களுக்கே சொந்தம்; சிந்தனைகள் மக்களுக்கே சொந்தம். இரண்டையும் பறிக்கும் அதிகாரத்துக்கு, தலைவர்களின் பெயர்கள் கேடயமாகப் பயன்படக் கூடாது.