41 உயிர்கள், ஒரு 'சதி' கதை — கேள்வி கேட்பது யார் கடமை?

கரூரில் ஒரு அரசியல் பேரணியில் 41 பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். அவர்களில் பத்து பேர் குழந்தைகள். பதினெட்டு பேர் பெண்கள். இந்த எண்களுக்குப் பின் இருப்பது வெறும் புள்ளிவிவரம் அல்ல — ஒரு மாலை நேரத்தில் வீடு திரும்பாத 41 குடும்பங்கள்.

இந்தப் பேரிழப்புக்குப் பிறகு எழுந்த முதல் அரசியல் குரல் 'அரசியல் சதி' என்பதுதான். சதி நடந்திருந்தால் அது விசாரிக்கப்பட வேண்டும்; சிபிஐ விசாரணை கோருவது யாருக்கும் உரிமை. ஆனால் இங்கே ஒரு கேள்வி எழுகிறது: சதி கதைக்குப் பின்னால், கூட்ட நெரிசல் குறித்த அடிப்படைக் கேள்விகள் மறைந்து போகுமா?

கூட்டத்தைக் கூட்டியது யார்? அரங்கின் கொள்ளளவு என்ன? அனுமதி அளிக்கப்பட்ட எண்ணிக்கையை மீறி மக்கள் நுழைந்தது எப்படி? வெளியேறும் வழிகள் எங்கே இருந்தன? மயங்கி விழுந்தவர்களுக்கு முதலுதவி ஏற்பாடு இருந்ததா? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் சதி விசாரணையில் கிடைக்காது — இவை நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு குறித்த கேள்விகள்.

மின் தடை சர்ச்சையே இதற்கு ஒரு சிறு எடுத்துக்காட்டு. விஜய் பேசும்போது மின் தடை ஏற்பட்டதாக முதலில் பரவிய தகவலை மின்வாரிய தலைமை பொறியாளர் மறுத்துள்ளார். அதோடு, செப்டம்பர் 26 அன்றே த.வெ.க. தரப்பு மின் தடை கோரி கடிதம் எழுதியதாகவும், அது நிராகரிக்கப்பட்டதாகவும் அவர் கூறியிருக்கிறார். ஒரு பேரணியில் மின் தடை ஏன் கோரப்பட்டது, அதன் பின்னணி என்ன — இவையெல்லாம் விளக்கம் தேவைப்படும் கேள்விகள்.

உயிரிழந்தோர் குடும்பங்களுக்கு ரூ.20 லட்சம் நிதியுதவி அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. பணம் இழப்பை ஈடு செய்யாது என்பது அறிவித்தவருக்கும் தெரியும். ஆனால் நிதியுதவியும், சதி குற்றச்சாட்டும், நீதிமன்ற மனுவும் சேர்ந்து ஒரு கேள்வியை மூடி மறைக்கக் கூடாது: அடுத்த பேரணியில் இது மீண்டும் நடக்காமல் இருக்க யார் என்ன செய்யப் போகிறார்கள்?

பெரிய கூட்டம் என்பது அரசியல் பலம் அல்ல; அது பொறுப்பு. கூட்டத்தைக் கூட்டும் தலைவருக்கு அந்தக் கூட்டத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொரு உயிருக்கும் பொறுப்பு உண்டு. 41 உயிர்கள் போன பிறகும் அந்தப் பொறுப்பு குறித்து வெளிப்படையான கணக்கு வரவில்லை என்றால், அது அரசியல் தோல்வி மட்டுமல்ல — மனிதாபிமானத் தோல்வியும்கூட.