கருத்து: ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை — அரசே உருவாக்கும் 'நவீன அடிமை' முறை

மதுரையில் துப்புரவுப் பணியாளர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் இறங்கியிருக்கிறார்கள். பெங்களூருவில் ஆடைத் தொழிலாளர்கள் தங்கள் சேமநல நிதியைக் காக்க போராடுகிறார்கள். இரண்டு நகரங்கள், இரண்டு தொழில்கள் — ஆனால் ஒரே நோய்: ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை. மதுரை மாநகராட்சி, குப்பை அள்ளும் பணியைத் தனியார் நிறுவனத்திடம் ஒப்படைத்தது. ஓராண்டுக்கும் மேலாக அந்த நிறுவனம் விதிமுறைகளை மீறி, தொழிலாளர் விரோதப் போக்கில் நடந்து கொண்டதாக சிஐடியு குற்றம் சாட்டுகிறது. நகரின் 100 வார்டுகளிலும் குப்பை தேங்கியிருக்கிறது. நகரைத் தூய்மையாக வைத்திருக்கும் கைகள் இன்று வேலைநிறுத்தக் கொடியை உயர்த்தியிருக்கின்றன. பெங்களூருவில் நிலைமை இன்னும் கொடூரம். சேமநல நிதி (PF) திரும்பப் பெறும் விதிகள் மாற்றப்பட்டுள்ளன: இனி 75 சதவீதம் மட்டுமே எடுக்கலாம்; மீதமுள்ள 25 சதவீதத்தை எடுக்க 12 மாதங்கள் வேலையில்லாமல் இருக்க வேண்டும். பெங்களூருவின் அதிக வாடகையில் வீடு எடுக்கவே இந்தப் பணத்தை நம்பியிருக்கும் ஆடைத் தொழிலாளர்களுக்கு இது பேரிடி. சுமார் 5,000 தொழிலாளர்கள் கையெழுத்திட்ட மனுவை ஆடை மற்றும் ஜவுளித் தொழிலாளர் சங்கம் (GATWU) அளித்துள்ளது. மத்தூர், சிகாரிபுரா, ஹாவேரி, துமகூரு, திப்தூர், பீன்யா, பொம்மசந்திரா எனப் பல இடங்களில் போராட்டங்கள் வெடித்தன. பீன்யாவில் போராடிய தொழிலாளர்கள் மீது போலீஸ் லேசான தடியடி நடத்தி, தடுப்புக் காவலில் எடுத்தது; 60-க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் மீது வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. தங்கள் சொந்தச் சேமிப்பைக் கேட்டதற்காகத் தொழிலாளர்கள் மீது 'கலவரம்', 'சட்டவிரோதக் கூட்டம்' என்று வழக்கு — இதுதான் இன்றைய தொழிலாளர் நீதி. பெரியார் சொன்னார்: உழைப்பவன் உயர வேண்டும். அம்பேத்கர் சொன்னார்: தொழிலாளரின் கண்ணியமே ஜனநாயகத்தின் அளவுகோல். ஆனால் இன்றைய அரசுகள் — மத்திய அரசோ, மாநில அரசோ — நேரடி வேலைவாய்ப்பைத் தவிர்த்து, பணிகளைத் தனியார் ஒப்பந்ததாரர்களிடம் தள்ளுகின்றன. ஒப்பந்ததாரர் லாபம் பார்க்கிறார்; தொழிலாளர் குறைந்த ஊதியத்தில், பாதுகாப்பின்றி, உரிமையின்றி உழைக்கிறார். அரசு 'செலவு குறைந்தது' என்று பெருமை பேசுகிறது. ஆனால் அந்தச் செலவு குறைப்பு, தொழிலாளரின் வயிற்றிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. ஒப்பந்தமயமாக்கல் என்பது சுரண்டலின் நவீன வடிவம். அரசு வேலைகளைத் தனியார்மயமாக்கும்போது, அது தன் கடமையிலிருந்து தப்பிக்கிறது; தொழிலாளர் பாதுகாப்புச் சட்டங்கள் காகிதத்தில் மட்டுமே நிற்கின்றன. மதுரை துப்புரவுப் பணியாளர்களின் கோரிக்கை நியாயமானது: தனியார் நிறுவனத்தை வெளியேற்றுங்கள், எங்களை நேரடி ஊழியர்களாக அங்கீகரியுங்கள். பெங்களூரு தொழிலாளர்களின் கோரிக்கையும் நியாயமானது: எங்கள் சேமிப்பு எங்கள் உரிமை. தொழிலாளர் இல்லாமல் நகரம் இல்லை; துப்புரவாளர் இல்லாமல் சுகாதாரம் இல்லை; ஆடைத் தொழிலாளர் இல்லாமல் ஏற்றுமதி இல்லை. இந்த உண்மையை அரசுகள் உணரும் நாள் வரை, வேலைநிறுத்தக் கொடிகள் உயர்ந்துகொண்டே இருக்கும் — அது தொழிலாளர்களின் தவறு அல்ல, அரசுகளின் தோல்வி.