கருத்து: சாக்கடையில் சாகும் தொழிலாளி, பட்டியலில் நீங்கும் வாக்காளர் — உரிமை கேட்டால் நோட்டீஸ் வரும் நாடு

மூன்று செய்திகள், ஒரே கேள்வி. முதலாவது: சாக்கடையிலும் கழிவுத் தொட்டியிலும் இறங்கி இந்த ஆண்டு 125 தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்துள்ளனர். இரண்டாவது: வாக்காளர் பட்டியலில் இருந்து அறிவிப்பின்றி பெயரை நீக்கக் கூடாது என்று உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி நினைவூட்ட வேண்டிய நிலை. மூன்றாவது: டெல்லியில் போராடச் செல்லும் செயற்பாட்டாளர்களுக்கு, புறப்படுவதற்கு முன்பே காவல்துறை நோட்டீஸ்.

பெரியார் கேட்டது சுயமரியாதை. அம்பேத்கர் கட்டியது அரசமைப்பு உரிமைகளின் கட்டமைப்பு. அண்ணாவும் கலைஞரும் அரசியலில் நிலைநாட்ட முயன்றது சாதாரண மனிதனின் கண்ணியம். அந்தக் கண்ணியம் இன்று மூன்று இடங்களில் சோதிக்கப்படுகிறது: வேலை செய்யும் இடத்தில் உயிர் பாதுகாப்பாக, வாக்காளர் பட்டியலில் பெயர் பாதுகாப்பாக, தெருவில் குரல் பாதுகாப்பாக இருக்கிறதா என்பதில்.

துப்புரவுத் தொழிலாளியின் மரணத்தை 'விபத்து' என்று அழைப்பது எளிது. ஆனால் இயந்திரம் இருந்திருந்தால், பாதுகாப்பு உபகரணம் இருந்திருந்தால், மேற்பார்வை இருந்திருந்தால் அந்த மரணம் நடந்திருக்காது என்றால், அது விபத்தல்ல; அது நிர்வாகத் தோல்வி. அதேபோல், ஒரு வாக்காளரின் பெயர் நீக்கப்படும்போது அறிவிப்பும் விசாரணையும் இல்லையென்றால், அது நிர்வாகத் தவறு மட்டுமல்ல; அது குடியுரிமையின் மீதான தாக்குதல்.

அரசுகள் பெரும்பாலும் ஒரே பதிலைத் தருகின்றன: சட்டம் இருக்கிறது, நடைமுறை இருக்கிறது, கவலை வேண்டாம். ஆனால் சட்டம் இருந்தும் தொழிலாளி சாகிறார், நடைமுறை இருந்தும் வாக்காளர் நீங்குகிறார், உரிமை இருந்தும் போராட்டக்காரர் நோட்டீஸ் பெறுகிறார் என்றால், பிரச்சினை காகிதத்தில் இல்லை; அதிகாரத்தின் மனநிலையில் இருக்கிறது.

திராவிடன் கேட்கும் கோரிக்கை எளிமையானது: ஒவ்வொரு துப்புரவு மரணத்திற்கும் பொறுப்பு யார் என்ற வெளிப்படையான கணக்கு; ஒவ்வொரு வாக்காளர் நீக்கத்திற்கும் அறிவிப்பு மற்றும் மேல்முறையீட்டு ஆதாரம்; ஒவ்வொரு அமைதிப் போராட்டத்திற்கும் அச்சமின்றி நடக்கும் வெளி. உரிமைகள் அறிவிப்பில் மட்டும் வாழும் நாடு ஜனநாயகம் அல்ல. அவை தொழிலாளியின் உயிரிலும், வாக்காளரின் பெயரிலும், போராட்டக்காரரின் குரலிலும் வாழ வேண்டும்.