கருத்து: பேச்சுக்கு அழைத்துக் கைது செய்வது ஆட்சியல்ல; நவம்பர் 3 கணக்கு நெருங்குகிறது

ஒரு அரசு தொழிலாளர்களை எப்படி நடத்துகிறது என்பதே அந்த அரசின் தன்மையைச் சொல்லும் முதல் அத்தியாயம். சென்னை ராஜரத்தினம் மைதானம் அருகே பட்டினிப் போராட்டம் நடத்திய செவிலியர்கள் சொல்லும் கதை அந்த அத்தியாயத்தை மோசமாக எழுதுகிறது. சம வேலைக்குச் சம ஊதியம், மாதம் இருபத்தோராயிரம் ரூபாயிலிருந்து நாற்பத்தைந்தாயிரம் ரூபாயாக ஊதிய உயர்வு, நிரந்தர வேலை, நிலுவையில் உள்ள ஊக்கத்தொகை என்று அவர்கள் கேட்பது ஆடம்பரம் அல்ல; ஒரு குடும்பத்தை நடத்துவதற்கான குறைந்தபட்சம். நான்காயிரத்து எண்ணூற்று நாற்பத்தெட்டு ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களில் ஒப்பந்த அடிப்படையில் வேலை செய்யும் இடைநிலைச் சுகாதாரப் பணியாளர்களின் கோரிக்கை இது.

அதைவிடக் கடுமையானது, அவர்கள் முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டு. நான்காயிரம் பேர் கூடி ஐந்து தலைவர்களை மட்டும் பேச்சுக்கு அனுப்பியதாகவும், தலைமைச் செயலகத்திற்குள் நுழைந்த பிறகு அவர்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டதாகவும் போராட்டத்தின் வழக்கறிஞர் கூறியுள்ளார். பேச்சுக்கு அழைப்பது போல அழைத்துக் கைது செய்வது உண்மை என்றால், அது பேச்சுவார்த்தை அல்ல; ஏமாற்று. அனுமதிக்கப்பட்ட நேரம் முடிந்ததும் கலைய மறுத்தவர்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டது, இரவில் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது என்ற கூற்றுகளும் சேர்ந்து, இந்த அரசு போராட்டத்தை ஒரு குரலாக அல்ல, ஒரு தொல்லையாகப் பார்க்கிறது என்ற சந்தேகத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அரசு வெளிப்படையான விளக்கம் தர வேண்டும்; மௌனம் அதை உண்மையாக்கி விடும்.

நள்ளிரவுப் பேச்சுக்குப் பிறகு போராட்டம் தற்காலிகமாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது; கோரிக்கைகள் நிறைவேறின என்பதற்காக அல்ல, சுகாதாரத் துறை உறுதி தந்ததற்காக. நவம்பர் மூன்றாம் தேதி காலக்கெடு விதிக்கப்பட்டுள்ளது. அதற்குள் உறுதியான நடவடிக்கை இல்லையெனில் மாநிலம் தழுவிய பெரும் போராட்டம் என்று சங்கம் எச்சரித்துள்ளது. இந்த எச்சரிக்கையை இப்போது நாம் தமிழர் கட்சித் தலைவர் சீமானும் எதிரொலித்து, செவிலியர்களின் கோரிக்கைகளை உடனடியாக நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியுள்ளார். எதிர்க்கட்சி வரிசையில் குரல்கள் பெருகுவது அரசுக்கு அரசியல் செலவு; ஆனால் அதைவிடப் பெரிய செலவு, ஆரம்ப சுகாதாரமே தடுமாறும் நிலை.

பெரியார் சொன்ன சுயமரியாதை வெறும் மேடைப் பேச்சு அல்ல; உழைப்புக்கு உரிய கூலி கேட்கும் உரிமையும் அதுதான். அண்ணாவும் கலைஞரும் கட்டிய பொது சுகாதாரக் கட்டமைப்பு, ஒப்பந்த ஊழியர்களின் நிரந்தரமற்ற தன்மையில் நிற்க முடியாது. பதினொரு மாத ஒப்பந்தம் என்ற நடைமுறை ஒரு மனிதரை ஒவ்வொரு ஆண்டும் வேலை இழக்கும் பயத்தில் வைத்திருக்கிறது. நோயாளியைக் கவனிக்கும் கைகளுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லையெனில், மருத்துவமனையின் பாதுகாப்பும் வெறும் சுவர் தான்.

ஆகவே கேள்வி எளிது. நவம்பர் மூன்றுக்குள் அரசு என்ன செய்யப் போகிறது? ஊதியம், நிரந்தரம், நிலுவைத் தொகை, மகப்பேறு விடுப்பு ஆகியவற்றில் எழுத்துப்பூர்வமான, தேதியுடன் கூடிய திட்டத்தை வைக்க வேண்டும். பேச்சுக்கு அழைத்தவர்களைத் தடுத்து வைத்ததாக எழுந்த குற்றச்சாட்டுக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும். இல்லையெனில், மீண்டும் தெருவில் நிற்கும் செவிலியர்களைப் பார்த்து மக்கள் கேட்கும் கேள்வி ஒன்றாகவே இருக்கும். நம்மைக் கவனிப்பவர்களைக் கவனிக்கத் தெரியாத அரசு, நம்மை எப்படிக் கவனிக்கும்?

இந்தக் கோரிக்கைகள் ஏதோ ஒரு சங்கத்தின் பிடிவாதம் அல்ல. கிராமத்தின் முதல் மருத்துவத் தொடர்பு இந்தப் பணியாளர்கள்தான்; அவர்கள் சோர்ந்தால் சோர்வது மருத்துவமனைக் கட்டடம் அல்ல, மக்களின் நம்பிக்கை.