கருத்து: அமைச்சர்கள் மேடையிலேயே இருள் — ‘வெற்றி’ அரசின் மின்சார வெளிச்சம் எங்கே?

ஒரு அரசின் திறனை அளக்க மிக எளிய அளவுகோல் ஒன்று உண்டு: விளக்கு எரிகிறதா, இல்லையா. அந்த அளவுகோலில் தவெக அரசு தனது சொந்த மேடைகளிலேயே தடுமாறுகிறது. அமைச்சர்கள் பங்கேற்கும் அதிகாரபூர்வ நிகழ்ச்சிகளில் மின்சாரம் துண்டிக்கப்படும் காணொலிகள் பரவிய பிறகு, ‘அமைச்சர்களுக்கே இந்த நிலை என்றால் சாதாரண மக்கள் கதி என்ன?’ என்ற எதிர்க்கட்சித் தலைவரின் கேள்விக்கு அரசிடம் இதுவரை நேரடிப் பதில் இல்லை.

பதிலுக்குப் பதில் வந்தவை மூன்று: முதலில் மறுப்பு, பின்னர் முன்னாள் அரசின் மீது பழி, இறுதியில் மக்களிடம் வேண்டுகோள் — துணைமின் நிலையங்களை முற்றுகையிடாதீர்கள், களப் பணியாளர்களைத் தடுக்காதீர்கள். மக்களின் கோபம் நியாயமானது என்று அமைச்சரே ஒப்புக்கொண்டது வரவேற்கத்தக்கது; ஆனால் கோபத்தை அங்கீகரிப்பது நிர்வாகம் அல்ல. நிர்வாகம் என்பது, எந்த மாவட்டத்தில் எந்தப் பராமரிப்பு நிலுவையில் உள்ளது, எப்போது முடியும் என்பதை நாள் குறிப்பிட்டுச் சொல்வது.

பெரியார் கற்பித்த பகுத்தறிவு இங்கே நேரடியாகப் பொருந்தும்: காரணத்தை அறி, விளைவை மாற்று. மின்மாற்றிகள் பழுது, கேபிள்கள் பழமை, பணியாளர் பற்றாக்குறை — இவை ஒவ்வொன்றும் அளக்கக்கூடியவை, சரிசெய்யக்கூடியவை. அவற்றுக்குத் தேவையானது காமிரா முன் நடக்கும் ஆய்வு அல்ல; பராமரிப்பு நாட்காட்டி, ஒப்பந்தப் பணியாளர்களுக்கு நியாயமான பணி நிலைமைகள், துறை நிதிநிலை குறித்த வெள்ளை அறிக்கை ஆகியவையே.

விவசாயி பம்ப்செட்டுக்காகக் காத்திருக்கிறார்; சிறு தொழில் உரிமையாளர் ஜெனரேட்டர் டீசலுக்குக் கணக்குப் பார்க்கிறார்; மாணவி மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் படிக்கிறாள். இவர்களுக்கு ‘வெற்றி’ என்ற சொல் விளக்கை ஏற்றாது. அரசு உடனடியாகச் செய்ய வேண்டியது மூன்று: மாவட்டவாரியான பராமரிப்பு மற்றும் மின்தடை அறிக்கையை வெளியிடுவது; நிலுவைப் பணிகளுக்குக் காலக்கெடு அறிவிப்பது; மின்வாரிய நிதி மற்றும் பணியாளர் நிலை குறித்த வெள்ளை அறிக்கையைச் சட்டப்பேரவையில் வைப்பது. வெளிச்சம் வருவது மின்சாரத்தில் மட்டுமல்ல, பொறுப்புக்கூறலிலும் தான்.