சாலையில் ஒரு வாரம், தோளில் குழந்தை: ஹூதி தாக்குதலில் இருந்து தப்பிய யெமன் குடும்பத்தின் கண்ணீர்க் கதை

முகல்லா, யெமன்: செப்டம்பர் 9 மாலை, செங்கடல் கரையோர நகரமான அல்-கோகாவுக்கு அருகே முன்னணியில் இருந்து அரசுப் படை வீரர்கள் பெருமளவில் பின்வாங்குவதை சயீத் ஹசனின் (58) இரு மகன்கள் கண்டு தந்தையிடம் ஓடி வந்து தெரிவித்தனர். "இது தந்திரமான பின்வாங்கலாக இருக்கலாம்; கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை" என்று சயீத் முதலில் நினைத்தார். ஆனால் மாலைக்குள் மகன்கள் திரும்பி வந்து, பெரும் எண்ணிக்கையிலான வீரர்கள் நிலைகளைக் கைவிடுவதை உறுதிப்படுத்தினர். அதற்கு ஒரு வாரம் முன்பு, ஈரான் ஆதரவு ஹூதி படைகள் ஹொதைதா, தாய்ஸ் மாகாணங்களில் சவுதி ஆதரவு அரசுப் படைகள் மீது தங்களின் மிகப்பெரிய தாக்குதல்களில் ஒன்றைத் தொடங்கியிருந்தன. அரசு கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகள் மீது கடுமையாகக் குண்டு வீசிய பின், ஹூதி போராளிகள் முன்னேறினர். செப்டம்பர் 9-ல் அரசுப் படைகள் மோக்காவிலிருந்து — அரசின் தேசிய எதிர்ப்புப் படைகளின் முக்கிய தளம் — பின்வாங்கின; ஹூதிகள் கடலோர நகரத்தையும் அல்-கோகா உள்ளிட்ட பகுதிகளையும் கைப்பற்றினர். மறுநாள் யெமனின் செங்கடல் கரை மீதான தாக்குதலை முடித்து, பாப் அல்-மன்தாப் நீரிணையின் கட்டுப்பாட்டை அவர்கள் கைப்பற்றினர். ஹூதிகள் தங்கள் நகருக்கு வருவார்கள் என்ற அச்சத்தில், சயீத், முகமது குடும்பங்கள் அல்-கோகாவிலிருந்து வேகமாகத் தப்பின. 2018-ல் ஹொதைதா துறைமுகத்துக்கு அருகிலிருந்து இடம்பெயர்ந்த பின் அல்-கோகாதான் அவர்களின் வீடாக இருந்தது — இது அவர்களின் இரண்டாவது இடப்பெயர்வு. அதே நேரத்தில் அருகிலிருந்த இடம்பெயர்ந்தோர் முகாம் மீது ஏவுகணை விழுந்து பலர் காயமடைந்தனர்; பார்க்கச் சென்ற முகமதுவின் மகன் ஷாகிர் மற்றொரு வெடிப்பில் மயிரிழையில் உயிர் தப்பினார். "எங்களால் தூக்க முடிந்த பொருட்களை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டோம்" என்றார் சயீத். துணி வியாபாரம் செய்து வந்த முகமதுவும் அவரது மனைவியும், வீட்டில் குவிந்திருந்த சரக்குகளை விட்டுவிட்டு, ஆவணங்கள், சில துணிகள், இலகுவான சில பொருட்களை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டனர். இரவு 9:30 மணிக்கு இரு குடும்பங்களும் இரு சிறிய சரக்கு வாகனங்களில் புறப்பட்டன. சிறிது நேரத்தில், தகரத் தகடு, தார்ப்பாய்களால் கட்டப்பட்ட அவர்களின் வீடுகள் உடைக்கப்பட்டு, உடைமைகளுடன் திருடப்பட்டதாகத் தகவல் வந்தது. சாலையில் சயீத் கண்ட காட்சிகள் கொடூரமானவை: ஒரு குண்டு கூட வெடிக்காத புத்தம் புதிய பீரங்கிகளை வீரர்கள் கைவிட்டுச் சென்றனர்; ஹூதி ஏவுகணை, டிரோன் தாக்குதல்களில் கொல்லப்பட்ட வீரர்களின் உடல்கள் சாலையோரம் கிடந்தன; சில வீரர்கள் சீருடைகளைக் கழற்றி, ஆயுதங்களை வீசி அல்லது மணலில் புதைத்தனர் — ஹூதிகளிடம் சிக்கிவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் அடையாளங்களை மறைக்க முயன்றனர். "என் மனைவி ஒரு மனித உடலின் மேல் பாதியைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் அழுதார்" என்றார் முகமது. தண்ணீர் இன்றி புறப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு வழியில் கடைகள் காலியாக இருந்தன; முகமதுவின் வாகன டயர் வெடித்தது. "கடைகள் மூடியிருந்தன; தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை. என் மனைவி காரிலிருந்து இறங்கி சாலையோரம் நின்று தண்ணீர் கேட்டார். பெரிய குடும்பத்துடன் வந்த ஒருவர் மட்டும் நின்று, அவரது குவிந்த கைகளில் தண்ணீர் ஊற்றினார்" என்றார் முகமது. நள்ளிரவில் மோக்காவை அடைந்த சயீத், நகரம் காலியாகக் கிடப்பதைக் கண்டார்; பின்வாங்கும் வீரர்களின் வாகனங்கள் மோக்காவைத் தாண்டி நேராக ஏடன் நோக்கிச் சென்றன. ஏடனில் இடம்பெயர்ந்தோருக்கான பள்ளி முகாமில் எட்டு குடும்பங்கள் ஒரே அறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தன; பெண்கள் மட்டுமே அறையில் தங்க அனுமதி என்பதால், சயீத் குடும்பத்தை உள்ளே விட்டுவிட்டு வெளியே திறந்தவெளியில் உறங்கினார். செப்டம்பர் 16-ல், வீட்டை விட்டு ஓடிய ஒரு வாரத்துக்குப் பின், இரு குடும்பங்களும் இறுதியாக முகல்லாவை அடைந்தன. இப்போது மாதம் 400 சவுதி ரியால் (சுமார் $107) வாடகையில் மூன்று அறை குடியிருப்பில் வசிக்கின்றனர்; இரு வாரங்களாக இரு சகோதரர்களுக்கும் வேலை கிடைக்கவில்லை; சேமிப்பு தீரும் என்ற அச்சத்தில் உணவைத் தவிர்த்து வருகின்றனர். முகமதுவின் மனைவி ஃபாத்திமாவின் மிகப்பெரிய கவலை உணவோ, இருப்பிடமோ அல்ல — துணி வியாபாரிகளுக்குத் தர வேண்டிய 1.2 கோடி ரியால் ($8,000) கடன். "மசூதிக்குச் சென்று இறைவனிடம் பிரார்த்திக்கிறேன். கடனைத் திருப்பித் தராமல் இறக்க விரும்பவில்லை" என்கிறார் அவர். இடம்பெயர்ந்தோர் முகாம்களைக் கண்காணிக்கும் அரசு அமைப்பின் சமீபத்திய அறிக்கையின்படி, செப்டம்பர் தொடக்கம் முதல் 1,97,906 பேர் (29,519 குடும்பங்கள்) இடம்பெயர்ந்துள்ளனர் — இரு வாரங்களுக்கு முன் இருந்த சுமார் 1 லட்சம் என்ற எண்ணிக்கையிலிருந்து இரு மடங்காகியுள்ளது; பெரும்பாலோர் தாய்ஸ் மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.