கருத்து: ஊதியம் கேட்டால் கைது, வாக்கு கேட்டால் நீக்கம், மழை கேட்டால் எச்சரிக்கை மட்டுமா?

ஒரு செவிலியர் கேட்பது சலுகை அல்ல; தான் செய்யும் வேலைக்கு நிலையான ஊதியமும் நிரந்தரப் பணியும். ஒரு வாக்காளர் கேட்பது தயவு அல்ல; பட்டியலில் தன் பெயர் இருக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படை உரிமை. ஒரு குழந்தை கேட்பது வாக்குறுதி அல்ல; குடிநீர், உணவு, பள்ளி. இந்த மூன்று கேள்விகளும் வெவ்வேறு இடங்களில் எழுந்தாலும், அவை ஒரே இடத்தை நோக்கிச் சுட்டுகின்றன: அரசு இயந்திரம் யாரை முதலில் கேட்கிறது?

பேச்சுக்கு அழைத்து காவலில் வைத்ததாகச் செவிலியர்கள் குற்றஞ்சாட்டும் நிகழ்வு உண்மையில் வலிமை அல்ல; அது நம்பிக்கையின் வறட்சி. பட்டியல் தூய்மை என்ற பெயரில் லட்சக்கணக்கான பெயர்கள் மறைந்தால், அது நிர்வாகம் அல்ல; அது ஜனநாயகத்தின் மெல்லிய வெட்டு. காலநிலை எச்சரிக்கை மாதங்களுக்கு முன்பே வந்தும், பட்ஜெட்டில் முன்கூட்டிய பாதுகாப்புக்கு இடம் இல்லை என்றால், அது இயற்கையின் தவறு அல்ல; அது முடிவெடுக்கும் வர்க்கத்தின் தேர்வு.

பெரியார் கற்றுத் தந்த சுயமரியாதை என்பது மேடைச் சொல் அல்ல; கூலி கேட்கும் தொழிலாளியின் தலைநிமிர்வு. அண்ணா பேசிய சமூக நீதி என்பது வாக்குச்சீட்டில் மட்டும் இல்லை; மருத்துவமனை வார்டிலும் வயலிலும் பள்ளியிலும் தெரிய வேண்டும். கலைஞர் வலியுறுத்திய பொது நலன் என்பது அறிவிப்புப் பலகை அல்ல; நவம்பர் கெடுவுக்குள் செவிலியருக்கு முடிவு, வாக்காளருக்கு விளக்கம், குழந்தைக்கு முன்கூட்டிய உதவி என்று அளக்கப்படும் செயல்.

அதிகாரம் பதில் சொல்ல மறுக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், மக்கள் வேறு வழியில் பதில் சொல்லத் தொடங்குவார்கள்: தெருவில், நீதிமன்றத்தில், வாக்குப் பெட்டியில். அதற்கு முன் அரசுகள் செய்ய வேண்டியது எளிது — கேள்வியைக் குற்றமாகப் பார்க்காமல், கடமையாகப் பாருங்கள். ஊதியம் கேட்டவரைக் குற்றவாளியாக்காதீர்கள். வாக்கு கேட்டவரைப் பட்டியலில் இருந்து அழிக்காதீர்கள். எச்சரிக்கை வந்த பிறகும் குழந்தையைக் காத்திருக்க வைக்காதீர்கள். இதுவே ஒரு மக்கள் அரசின் குறைந்தபட்ச அளவுகோல்.