சாக்கடையில் கொல்லப்படும் மனிதர்கள்: தடை என்பது காகிதத்தில் மட்டுமா?

ஒரு மனிதன் சாக்கடையில் இறங்கி, விஷவாயு தாக்கி, அங்கேயே உயிரை விடுகிறான். இது விபத்து அல்ல; கொலை. மும்பை சாந்தாகுரூஸில் அக்டோபர் 3-ஆம் தேதி நடந்தது இதுதான். பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் இன்றி, தனியார் ஒப்பந்ததாரரால் சாக்கடை மேன்ஹோலில் இறக்கப்பட்ட தொழிலாளி உயிரிழந்தார்; உடன் இருந்தவர் காயமடைந்தார். கைகளால் மலம் அள்ளும் பணியும், பாதுகாப்பற்ற முறையில் சாக்கடை தூய்மை செய்வதும் சட்டப்படி தடை செய்யப்பட்டுள்ளன. ஆனால் சட்டம் காகிதத்தில் இருக்கிறது; சாக்கடையில் மனிதர்கள் இன்னும் இறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த முரண்பாட்டின் பெயர்தான் இந்திய அரசு நிர்வாகம். இந்தக் கொடூரம் தொடர்வதற்கான காரணம் தெளிவு. நகராட்சிகள் தூய்மைப் பணியை ஒப்பந்ததாரர்களிடம் ஒப்படைக்கின்றன; ஒப்பந்ததாரர்கள் குறைந்த கூலிக்கு ஏழைத் தொழிலாளர்களை அமர்த்தி, பாதுகாப்புச் செலவை மிச்சப்படுத்துகின்றனர். விபத்து நடந்தால், "நாங்கள் நேரடியாகப் பணியமர்த்தவில்லை" என்று நகராட்சி கைகழுவுகிறது; ஒப்பந்ததாரர் தலைமறைவாகிறார். ஆபத்து தனியார்மயமாக்கப்படுகிறது; உயிர் மலிவாக்கப்படுகிறது. இதில் சாதியப் பரிமாணத்தை மறைக்க முடியாது. சாக்கடையில் இறங்குபவர்கள் பெரும்பாலும் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். சமூக நீதி பேசும் அரசுகள், இந்த அமைப்பு ரீதியான சாதிய அடக்குமுறையை ஒழிக்க இயந்திரமயமாக்கலைக் கட்டாயமாக்குவதற்குப் பதில், ஒப்பந்த முறையின் பின்னால் ஒளிந்து கொள்கின்றன. பெரியார் சொன்னார்: மனிதனை மனிதன் இழிவுபடுத்தும் எந்த அமைப்பும் ஒழிக்கப்பட வேண்டும். சாக்கடை மரணம் என்பது தனிப்பட்ட துயரம் அல்ல; அது ஒரு சமூக அமைப்பின் குற்றம். ஒவ்வொரு மரணத்துக்குப் பிறகும் வழக்குப் பதிவு, விசாரணை என்ற சடங்கு நடக்கிறது; ஆனால் ஒப்பந்ததாரருக்குத் தண்டனை கிடைப்பதில்லை, இயந்திரமயமாக்கல் நடப்பதில்லை. மும்பையின் மரணம் நமக்குச் சொல்லும் பாடம் எளிமையானது: தடைச் சட்டங்கள் அமலாக்கப்படாதவரை, அவை காகிதப் புலிகளே. சாக்கடையில் இறங்கும் ஒவ்வொரு தொழிலாளியின் உயிருக்கும் அரசே பொறுப்பேற்க வேண்டும்; ஒப்பந்தம் என்ற பெயரில் அந்தப் பொறுப்பை வெளியேற்ற முடியாது.