கருத்து: வயலில் விவசாயி காத்திருக்கிறார், தெருவில் தொழிலாளி காத்திருக்கிறார் — யாருக்காகக் காத்திருக்கிறது அரசு?

ஒரு அரசு எப்படி இயங்குகிறது என்பதை அதன் அறிக்கைகளில் அல்ல, அதன் காலியிடங்களிலும் தெருப் போராட்டங்களிலும் படிக்கலாம். தமிழ்நாட்டில் வேளாண் துறைக்கு முழுநேரச் செயலாளர் இல்லாமல் ஒரு மாதம் கடந்திருக்கிறது. அதே நேரம் மதுரையில் தூய்மைப் பணியாளர்கள் குப்பையை அள்ளாமல் தெருவில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்; நெல்லையில் அவர்கள் இரண்டாம் நாளாகக் காத்திருக்கிறார்கள்; கள்ளக்குறிச்சியில் ஒரு தொழிலாளி கிணற்று மண்ணுக்குள் புதைந்து உயிரிழந்திருக்கிறார். இவை தனித்தனி செய்திகள் அல்ல. இவை ஒரே நிர்வாகத் தோல்வியின் வெவ்வேறு முகங்கள்.

முதலில் விவசாயியை எடுத்துக்கொள்வோம். வேளாண்மைக்குத் தனி நிதிநிலை அறிக்கை என்று பெருமை பேசும் அரசு, அந்தத் துறையின் உயர் அதிகாரி இருக்கையையே ஒரு மாதம் காலியாக வைத்திருக்கிறது. பருவமழை வருகிறது, சம்பா சாகுபடி தவிக்கிறது, பாசன நீர் கடைமடைக்குப் போகவில்லை என்று விவசாயி சாலையில் நிற்கிறார், ஏரியில் இறங்குகிறார். பயிர்க்கடன் தள்ளுபடி என்ற வாக்குறுதி தேர்தல் மேடையில் ஒலித்தது; அரசு அமைந்த பிறகு அது கோப்புகளில் தூங்குகிறது. அமைச்சர் வேறு வேலையில், செயலாளர் வேறு துறையில் — விவசாயி மட்டும் வயலில் தனியாக. இது தாமதம் அல்ல; இது முன்னுரிமை பற்றிய அறிவிப்பு. யாருடைய பிரச்சினை முதலில் கவனிக்கப்படும், யாருடையது கடைசியில் என்பதை அரசு தன் செயலால் சொல்லிவிட்டது.

அடுத்து தூய்மைப் பணியாளரைப் பார்ப்போம். நகரம் தினமும் விழிப்பது அவர் உழைப்பால். கொரோனா காலத்திலும் மழை வெள்ளத்திலும் அவர்தான் தெருவில் இருந்தார். இன்று அவர் கோருவது சலுகை அல்ல; தனியார் நிறுவனத்தின் தொழிலாளர் விரோதப் பிடியிலிருந்து விடுதலையும், போதிய பணியாளர்களுடன் மனிதாபிமானப் பணிச்சூழலும்தான். இருபது லட்சம் மக்களுக்கு நாலாயிரம் பேர் எப்படிப் போதும்? அதிகாரிகள் சொல்கிறார்கள்: ஒப்பந்தம் நவம்பரில் முடியும், காத்திருங்கள். எழுத்தில் தாருங்கள் என்றால், அது சென்னையில் முடிவாகும் என்கிறார்கள். காத்திருப்பு என்பது இங்கு நிர்வாக நுட்பம் அல்ல; அது பொறுப்பைத் தள்ளிப்போடும் கலை.

பெரியார் சொன்ன சுயமரியாதை என்பது மேடைப் பேச்சு அல்ல; உழைப்பவருக்கு உரிய மரியாதையும் பாதுகாப்பும் கிடைக்கிறதா என்பதில்தான் அது அளக்கப்படும். அண்ணா பேசிய சமூக நீதி என்பது வயலில் நிற்கும் விவசாயிக்கும் தெருவில் நிற்கும் தூய்மைப் பணியாளருக்கும் ஒரே நீதி கிடைக்கிறதா என்பதில்தான் சோதிக்கப்படும். கலைஞர் வலியுறுத்திய உழவர்-தொழிலாளர் நலன் என்பது அறிக்கையில் மட்டும் இருந்தால் போதாது; நியமன உத்தரவிலும் பணியாளர் பட்டியலிலும் பாதுகாப்புக் கயிற்றிலும் தெரிய வேண்டும்.

எனவே கேள்வி எளிது: அரசு யாருக்காகக் காத்திருக்கிறது? விவசாயி அக்டோபர் 14 முற்றுகைக்குத் தயாராகிறார்; தொழிலாளி வேலைநிறுத்தத்தைத் தொடர்கிறார்; குடும்பம் இழப்பீட்டுக்காக அலுவலக வாசலில் நிற்கிறது. ஆட்சி என்பது காத்திருக்கச் சொல்வது அல்ல; காக்க வைக்காமல் முடிவெடுப்பது. முழுநேர வேளாண் செயலாளரை இன்றே நியமியுங்கள். தூய்மைப் பணியாளர்களின் கோரிக்கையை எழுத்தில் ஏற்றுத் தீர்வு காணுங்கள். கிணற்றில் இறந்த தொழிலாளியின் குடும்பத்துக்கு நீதியும் இழப்பீடும் உடனே கிடைக்கச் செய்யுங்கள். இல்லையெனில், இந்தக் காத்திருப்புகள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு நாள் பெரும் கேள்வியாக மாறும் — அன்று பதில் சொல்ல வேண்டியது தெருவில் இருப்பவர்கள் அல்லர், இருக்கையில் இருப்பவர்கள்.