'முசஹர் என்றால் பிரசவம் பார்க்க மாட்டோம்' — சாதி இன்னும் மருத்துவமனை வாசலில் நிற்கிறது

உத்தரப் பிரதேசம் பதோஹியில் நடந்தது ஒரு மருத்துவத் தவறு அல்ல; அது ஒரு சமூகக் குற்றம். பிரசவ வலியில் துடித்த ஒரு பெண்ணை, 'நீ முசஹர் சமூகம்; உனக்கு பிரசவம் பார்க்க மாட்டோம்' என்று அரசு மருத்துவமனையே திருப்பி அனுப்பியிருக்கிறது என்றால், நாம் எந்த நூற்றாண்டில் வாழ்கிறோம் என்ற கேள்வி எழாமல் இருக்க முடியாது.

இதை ஒரு செவிலியரின் தனிப்பட்ட வெறுப்பாகச் சுருக்கிவிட முடியாது. குடும்பம் எதிர்த்தபோது மூத்த அதிகாரிகள் யாரும் தலையிடவில்லை; 102 ஆம்புலன்ஸ் சேவை கிடைக்கவில்லை; ஒரு பெண் மருத்துவமனை வாயிலில் சாலையோரம் குழந்தை பெறும் வரை அமைப்பு வேடிக்கை பார்த்தது. இது தனிநபர் தோல்வி அல்ல — அமைப்பின் தோல்வி. சாதி என்ற நோய் தனிநபர்களிடம் மட்டுமல்ல, நிறுவனங்களின் நரம்புகளிலும் ஓடுகிறது.

பெரியார் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் கேட்டார்: சாதி இருக்கும் வரை சமத்துவம் எப்படி சாத்தியம்? பதோஹி அந்தக் கேள்விக்கு இன்னும் பதில் சொல்லாமல் நிற்கிறது. அரசமைப்புச் சட்டம் சமத்துவத்தை உறுதி செய்கிறது; ஆனால் மருத்துவமனை வார்டுகளில், பள்ளி வகுப்பறைகளில், அரசு அலுவலகங்களில் சாதி இன்னும் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்திருக்கவில்லை. அம்பேத்கர் எச்சரித்தது போல, அரசியல் ஜனநாயகம் வந்துவிட்டது; சமூக ஜனநாயகம் இன்னும் வரவில்லை.

மருத்துவர் பணிநீக்கம், செவிலியர் இடமாற்றம் — இவை அவசியமான நடவடிக்கைகள் தான். ஆனால் தண்டனை மட்டும் போதாது. 'அனைவருக்கும் சம சிகிச்சை' என்பது சுவரொட்டி வாசகமாக இல்லாமல், ஒவ்வொரு அரசு மருத்துவமனையிலும் கண்காணிக்கப்படும் நடைமுறையாக மாற வேண்டும். சாதி பாகுபாடு குற்றச்சாட்டுகள் எழும் இடங்களில் சுயாதீன விசாரணை கட்டாயமாக வேண்டும்; புகார் அளிப்பவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.

ராணி தேவியின் குழந்தை சாலையோரம் பிறந்தது. அந்தக் குழந்தைக்கு இந்த நாடு என்ன பதில் சொல்லப் போகிறது? 'பணிநீக்கம் செய்துவிட்டோம்' என்பது நிர்வாக பதில்; 'இனி இப்படி நடக்காது' என்பதே அரசியல் பதில். அந்த அரசியல் பதிலைக் கோருவதும், அதை நடைமுறைப்படுத்தக் கண்காணிப்பதுமே சமூக நீதியின் வேலை. சாதி மருத்துவமனை வாசலில் நிற்கும் வரை, நமது ஜனநாயகம் மருத்துவமனைக்கு வெளியே தான் நிற்கிறது.