விவசாயத் துறையை காலியாக விட்ட ஆட்சி: வாக்குறுதிகள் அல்ல, நீரும் கடன் நிவாரணமும் தான் தேவை

மழைக்காலத்துக்குத் தயாராக வேண்டிய நேரத்தில், தமிழ்நாட்டின் விவசாயத் துறைக்கு ஒரு மாதமாக முழுநேரச் செயலாளரே இல்லை என்பது வெறும் நிர்வாகக் குறைபாடு அல்ல. இது ஒரு அரசின் முன்னுரிமைகள் எங்கே இருக்கின்றன என்பதைக் காட்டும் அடையாளம். நிலத்தில் விவசாயி காத்திருக்கும்போது, கோப்புகள் காத்திருக்கும் அரசு மக்களுக்கான அரசாக இருக்க முடியாது.

அமைச்சர் செயலற்றவராக இருக்கிறார் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுவதும், விவசாயிகள் சாலைகளை மறித்தும், வீராணம் ஏரிக்குள் இறங்கியும் தண்ணீருக்காகப் போராட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டிருப்பதும் தற்செயல் அல்ல. முடிவெடுக்கும் இடம் காலியாக இருந்தால், துயரம் வயலில் நிறைகிறது. பாசன நீர் என்பது சலுகை அல்ல; அது விவசாயியின் வாழ்வாதார உரிமை.

தேர்தல் காலத்தில் பயிர்க் கடன் தள்ளுபடி என்று வாக்குறுதி அளிப்பது எளிது. ஆனால் வாக்குறுதி என்பது மேடைப் பேச்சில் முடிந்துவிடக் கூடாது; அது நிதிநிலை அறிக்கையில் இடம் பெற்று, உத்தரவாக மாறி, வங்கிக் கணக்கில் தெரிய வேண்டும். கடனில் தவிக்கும் விவசாயிக்கு முழக்கங்கள் வட்டியைக் கட்டாது. அவருக்குத் தேவை தெளிவான கால அட்டவணை, வெளிப்படையான நிதி ஒதுக்கீடு, உடனடி நிவாரணம்.

அக்டோபர் 14 அன்று தலைமைச் செயலகத்தை முற்றுகையிடுவோம் என்று விவசாயிகள் அறிவித்திருப்பது அரசியல் நாடகம் அல்ல. அது கேட்கும் குரல் கேட்கப்படவில்லை என்பதன் வெளிப்பாடு. சாலை மறியலும் ஏரிப் போராட்டமும் ஜனநாயகத்தில் மக்கள் தங்கள் வலியைத் தெரிவிக்கும் இறுதிக் கட்டமாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும். அதற்குப் பதில் அலட்சியம் காட்டினால், அரசு மக்களிடமிருந்து மேலும் விலகும்.

திராவிட மரபு நமக்குக் கற்றுத்தந்தது ஒன்றே: ஆட்சி என்பது மக்கள் நலனுக்கான கருவி. பெரியார் கற்றுத்தந்த சுயமரியாதையும் பகுத்தறிவும், அண்ணா வலியுறுத்திய சமூக நீதியும், கலைஞர் கட்டமைத்த பொது நலத் திட்டங்களும் விவசாயியைக் கடைசிக் குடிமகனாகப் பார்க்கவில்லை. அவர்கள் உழைப்பவனை மையத்தில் வைத்தார்கள். உணவை உற்பத்தி செய்பவன் கண்ணியத்தோடு வாழ வேண்டும் என்பதே அந்த அரசியலின் அடிப்படை.

இன்றைய கேள்வி எளிமையானது. மாநிலத்துக்கு உணவளிக்கும் துறையை ஒரு மாதம் தலைமையின்றி விட்ட அரசு, தனது முதல் கடமையை நிறைவேற்றியதாகச் சொல்ல முடியுமா? முடியாது. உடனடியாக முழுநேரச் செயலாளரை நியமிக்க வேண்டும், மழைக்கால முன் தயாரிப்புகளை விரைந்து முடிக்க வேண்டும், வீராணம் உள்ளிட்ட பாசன ஆதாரங்களில் நீர் விநியோகத்தை உறுதி செய்ய வேண்டும், கடன் தள்ளுபடி குறித்து வெளிப்படையான நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

நாம் விவசாயிகளிடம் கேட்பது பொறுமை அல்ல; அரசிடம் கேட்பது பொறுப்பு. உழவர், விவசாயத் தொழிலாளர், சிறு விவசாயி ஆகியோரின் உழைப்பின் மீதே இந்த மாநிலத்தின் உணவுப் பாதுகாப்பு நிற்கிறது. அவர்களைத் தெருவில் நிற்க வைப்பது நிர்வாகத் தோல்வி மட்டுமல்ல, சமூக நீதிக்கு எதிரான தோல்வியும் ஆகும். வாக்குறுதிகளை நிதியாக, நீராக, நிவாரணமாக மாற்றும் அரசே மக்கள் அரசு. மற்றதெல்லாம் வெறும் முழக்கமே.

இந்த விமர்சனம் நபர்களைப் பற்றியது அல்ல; அது ஆட்சி முறையைப் பற்றியது. பகுத்தறிவு ஆட்சி என்றால் தரவுகளின் அடிப்படையில் முடிவு, தேவையின் அடிப்படையில் ஒதுக்கீடு, துயரத்தின் அடிப்படையில் முன்னுரிமை. அந்த அளவுகோலில் இன்றைய நிலை தேர்ச்சி பெறவில்லை. இனியாவது திருத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே விவசாயிகளின் போராட்டம் சொல்லும் செய்தி.