போபாலில் அரசு ஒப்பந்த ஊழியர்கள் உண்ணாவிரதப் போராட்டம்: குறைந்தபட்ச ஊதியம் ₹12,500 கோரிக்கை

போபால்: மத்தியப் பிரதேசத்தில் அரசுத் துறைகளில் ஒப்பந்த அடிப்படையில் பணியாற்றும் நான்காம் நிலை ஊழியர்கள், மாதக்கணக்கில் சம்பளம் கிடைக்காத நிலையில், தலைநகர் போபாலில் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர். அரசு நிர்ணயித்த குறைந்தபட்ச மாத ஊதியமான ₹12,500-ஐ உடனடியாக அமல்படுத்த வேண்டும், பணியை நிரந்தரம் செய்ய வேண்டும் என்பது அவர்களது கோரிக்கை. பள்ளிகள், விடுதிகளில் சமையல்காரர்கள், பியூன்கள், தூய்மைப் பணியாளர்களாகப் பணியாற்றும் இவர்களில் பலருக்கு நான்கைந்து மாதங்களாக ஊதியம் வழங்கப்படவில்லை என்று போராட்டக்காரர்கள் குற்றம்சாட்டுகின்றனர். பஞ்சாயத்துகளில் பணியாற்றும் ஊழியர்களுக்கு சில நேரங்களில் ₹2,500 கூட ஆண்டுக்கணக்கில் கிடைப்பதில்லை என்றும் கூறப்படுகிறது. குழந்தைகளுக்குச் சமைத்துப் போடும் கைகள், பள்ளிகளைத் தூய்மைப்படுத்தும் கைகள் — அந்தக் கைகளுக்குரிய கூலியைத் தர அரசுக்கு மனமில்லை. 'அரசு நான்காம் நிலை பணியிடங்கள் அனைத்தையும் ஒழித்துவிட்டு, அந்த வேலைகளை இலவசமாகச் செய்ய வைக்கிறது — இது பெரும் முரண்' என்று போராட்டத் தலைவர் ஒருவர் குற்றம்சாட்டினார். 'குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டத்தை அரசு அமல்படுத்தும் என்று அறிவிக்கும் வரை நாங்கள் இங்கேயே உண்ணாவிரதம் இருப்போம்' என்றும் அவர்கள் அறிவித்துள்ளனர். அரசுகள் நிரந்தரப் பணியிடங்களை ஒழித்துவிட்டு ஒப்பந்த முறையை விரிவுபடுத்துவது புதிதல்ல. ஓய்வூதியப் பொறுப்பு, பணிப் பாதுகாப்பு, சலுகைகள் என எதுவும் இல்லாமல் குறைந்த கூலியில் வேலை வாங்குவதே இந்த முறையின் நோக்கம். பாதிக்கப்படுவது எப்போதும் அடித்தட்டு உழைப்பாளிகள்தான் — சமூகத்தில் ஏற்கெனவே ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவர்கள்தான் இந்தப் பணிகளில் அதிகம் உள்ளனர். இந்த ஆண்டு தொடக்கத்தில் நாடு முழுவதும் லட்சக்கணக்கான கிக் தொழிலாளர்கள் நியாயமான ஊதியம், சமூகப் பாதுகாப்பு கோரி போராடினர். பொருளாதார ஆய்வறிக்கையின்படி சுமார் 48 லட்சம் கிக் தொழிலாளர்கள் மாதம் ₹15,000-க்கும் குறைவாகவே சம்பாதிக்கின்றனர். அமைப்புசாராத் தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரம் நாளுக்கு நாள் நெருக்கடிக்கு உள்ளாகி வருவதையே போபால் போராட்டம் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. சட்டம் இயற்றுவது அரசு; அந்தச் சட்டத்தை மீறுவதும் அரசே என்றால், சாமானியத் தொழிலாளி யாரிடம் நீதி கேட்பான்? குறைந்தபட்ச ஊதியம் என்பது தயவு அல்ல, சட்டப்பூர்வ உரிமை. அதை மறுப்பது உழைப்பைச் சுரண்டுவதற்குச் சமம். போபாலில் உண்ணாவிரதம் இருக்கும் ஒவ்வொரு ஊழியரின் வெறும் வயிறும் அரசுகளுக்கு எழுப்பும் கேள்வி இதுதான். குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டம் 1948-ல் இயற்றப்பட்டு, பல முறை திருத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால் சட்டம் இருந்தும் அமலாக்கம் இல்லை என்பதே இந்தியத் தொழிலாளர் சந்தையின் நிரந்தரக் கதை. அரசே மிகப்பெரிய வேலைவாய்ப்பு வழங்குநராக இருந்தும், தனது சொந்த ஒப்பந்த ஊழியர்களுக்கே சட்டப்படியான ஊதியம் தராதபோது, தனியார் நிறுவனங்களிடம் நியாயத்தை எதிர்பார்ப்பது எப்படி? போபால் போராட்டம் இந்த இரட்டை வேடத்தையே அம்பலப்படுத்துகிறது. போராட்டம் தொடரும் என்று அறிவித்துள்ள ஊழியர்கள், தங்கள் கோரிக்கைகள் நிறைவேறும் வரை போபாலில் தங்கியிருக்க முடிவு செய்துள்ளனர். அரசு பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைக்குமா, அல்லது வழக்கம்போல் காலம் கடத்துமா என்பதே இனி கேள்வி.