கருத்து: வாக்கும் இல்லை, தேர்வும் இல்லை, மின்சாரமும் இல்லை — பொறுப்பு என்பது யாருடைய வேலை?

ஒரு நாட்டில் சாதாரண மனிதர் அரசை எப்போது உணர்கிறார்? வாக்களிக்கச் செல்லும்போது பட்டியலில் பெயர் இருக்கிறதா என்று தேடும்போது. மகன் அல்லது மகள் தேர்வு எழுதும்போது கேள்வித்தாள் நேர்மையாக வந்ததா என்று நம்பும்போது. வீட்டில் விளக்கு எரிகிறதா, விசிறி சுழல்கிறதா என்று அன்றாடம் வாழும்போது. இந்த மூன்று இடங்களிலும் இன்று ஒரே கேள்வி ஒலிக்கிறது: நம்பிய நிறுவனம் தன் வேலையைச் செய்ததா?

முதலில் வாக்கு. பதிமூன்று கோடி பெயர்கள் பட்டியலில் இருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளன என்ற எண்ணிக்கை வெறும் புள்ளிவிவரம் அல்ல. அதற்குள் படிவம் சென்றடையாத ஏழைக் குடியிருப்பும், பெயரில் ஓர் எழுத்து மாறிய மாற்றுத்திறனாளி சகோதரர்களும், ஐந்து உடன்பிறப்புகள் இருந்ததற்காகக் குறிக்கப்பட்ட குடும்பங்களும் அடங்கியிருக்கலாம். ஜனநாயகத்தில் சுமை அரசின் மீது இருக்க வேண்டும்: தகுதியுள்ளவரைச் சேர்ப்பது அதன் கடமை. இங்கே சுமை தலைகீழாக மாறியிருக்கிறது. வாழும் மனிதர் தான் வாழ்வதையும் வாக்களிக்கத் தகுதியானவர் என்பதையும் மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

அடுத்து தேர்வு. இருபத்திரண்டு லட்சம் இளைஞர்கள் ஒரு தேர்வை நம்பிப் பல ஆண்டுகள் உழைக்கிறார்கள். கேள்வித்தாள் கசிகிறது, தேர்வு ரத்தாகிறது, மறுதேர்வும் நம்பிக்கை தரவில்லை, இருபத்தொரு உயிர்கள் போகின்றன. இது நிர்வாகத் தவறு மட்டுமல்ல; ஏழை வீட்டுப் பிள்ளையின் ஏணியை உடைப்பது. பெரியார் பேசிய சுயமரியாதை என்பது தேர்வு அறையிலும் பொருந்தும்: உழைப்புக்கு நேர்மையான மதிப்பீடு கிடைக்கும் என்ற உறுதிதான் ஒரு இளைஞரின் மரியாதை. அந்த உறுதி உடையும்போது தெருவில் இறங்குவது அரசியல் அல்ல, தற்காப்பு.

மூன்றாவது மின்சாரம். சென்னையில் பராமரிப்புத் தடை தினசரி அட்டவணையாகிவிட்டது. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு வட்டாரம் இருளில். பராமரிப்பு தேவைதான்; ஆனால் ஏன் இந்த அளவு, எதுவரை, எப்போது முடியும் என்ற தேதி சொல்ல யாரும் இல்லை. முந்தைய அரசைக் குறை சொல்வது எளிது; இன்றைய இருக்கையில் இருப்பவர் தர வேண்டியது காரணம் அல்ல, கால அட்டவணை. வீட்டில் இருந்து வேலை செய்யும் பெண்ணும், மருந்தைக் குளிரில் வைக்க வேண்டிய குடும்பமும், தேர்வுக்குப் படிக்கும் மாணவரும் காரணத்தால் வாழ்வதில்லை; மின்சாரத்தால் வாழ்கிறார்கள்.

அண்ணா சொன்ன கடமை, கண்ணியம், கட்டுப்பாடு என்பது பேச்சில் மட்டும் இருந்தால் போதாது; பட்டியலிலும் தேர்வு மையத்திலும் மின் பகிர்மானத்திலும் தெரிய வேண்டும். கலைஞர் வலியுறுத்திய சமூக நீதி என்பது வாக்குரிமையிலும் கல்வி வாய்ப்பிலும் அன்றாட ஒளியிலும் சமமாகக் கிடைப்பதில்தான் அர்த்தம் பெறும்.

எனவே கோரிக்கை தெளிவானது. தேர்தல் ஆணையம் நீக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு பெயருக்கும் காரணத்துடன் கூடிய, தேடக்கூடிய பொதுப் பட்டியலை வெளியிடட்டும்; தவறாக நீக்கப்பட்டவரை வீட்டிலேயே மீட்கட்டும். தேர்வு முகமை கசிவின் பொறுப்பைப் பெயருடன் வெளியிட்டு, பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு நீதி வழங்கட்டும். தமிழ்நாடு அரசு வார்டு வாரியாக மின்தடை விவரத்தையும் பராமரிப்பு முடியும் தேதியையும் வெள்ளை அறிக்கையாகத் தரட்டும். வாக்கும் தேர்வும் மின்சாரமும் சலுகைகள் அல்ல; அவை குடிமகனின் உரிமைகள். உரிமையைக் காக்கத் தவறும் நிறுவனம் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும். அதைக் கேட்பதுதான் ஜனநாயகத்தில் பத்திரிகையின் வேலை.