கருத்து: இரு மொழிக் கொள்கை பலகை அல்ல, உயிர்நாடி — சோதித்துப் பார்க்கும் அரசியல் நிற்கட்டும்

மொழி என்பது தமிழ்நாட்டில் நிர்வாக வசதி அல்ல. அது மரியாதை. தன் தாய்மொழியில் படிக்கவும், அரசிடம் பேசவும், மருந்துக் கவரைப் படித்துப் புரிந்துகொள்ளவும் சாதாரண மனிதருக்கு இருக்கும் உரிமை. அந்த உரிமையின் மீது கை வைக்கப்படுகிறது என்ற உணர்வு வந்தால், அது ஒரு பலகையின் விவகாரமாக நிற்காது; அது வரலாற்றின் கதவைத் தட்டும்.

சாத்தான்குளம்–நாசரேத் நெடுஞ்சாலையில் இந்திப் பலகை வந்தது, இரு அதிகாரிகள் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டனர். இப்போது மருத்துவமனை மாத்திரைக் கவரில் இந்தி என்ற புகார். ஒவ்வொரு முறையும் அதே வரிசை: முதலில் அறிமுகம், பிறகு எதிர்ப்பு, பிறகு பின்வாங்கல் அல்லது விளக்கம். இதைத் தவறுகளின் தொடராகப் பார்ப்பதா, அல்லது எதிர்வினையை அளந்து பார்க்கும் சோதனையாகப் பார்ப்பதா என்பதே கேள்வி. ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் இரண்டாவது சந்தேகம் எழாமல் பார்த்துக்கொள்வதுதான் பொறுப்பு.

பெரியார் பேசிய சுயமரியாதையின் முதல் பாடம் மொழி. அண்ணா வகுத்த இரு மொழிக் கொள்கை — தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம் — ஒரு கட்சியின் தேர்தல் வாக்குறுதி அல்ல; பல தலைமுறைகள் கடந்து நிற்கும் சமூக ஒப்பந்தம். கலைஞர் அதை நிர்வாகத்திலும் கல்வியிலும் நடைமுறையாக்கினார். அந்த ஒப்பந்தத்தை மாற்ற வேண்டும் என்றால், அது பலகையை மாற்றுவதால் நடக்காது; மக்களிடம் வெளிப்படையாகப் பேசி, விவாதித்து, ஒப்புதல் பெற்றுதான் நடக்க வேண்டும். மறைமுக அறிமுகம் அந்த மரியாதையைக் குலைக்கும்.

இந்தி பேசும் மனிதர் மீது வெறுப்பு அல்ல இங்கு பேசப்படுவது. இந்தியா பல மொழிகளின் நாடு; ஒவ்வொரு மொழியும் அதன் மக்களுக்கு உயிர். திணிப்பு என்பது ஒரு மொழியை மற்றவர் மீது நிர்வாகத்தால் ஏற்றுவது. அதை எதிர்ப்பது மொழி வெறுப்பு அல்ல, சமத்துவக் கோரிக்கை. டெல்லியில் இருந்து வரும் உத்தரவாக இருந்தாலும் சரி, சென்னையில் இருந்து வரும் அலட்சியமாக இருந்தாலும் சரி, தமிழ்நாடு அதே கேள்வியைக் கேட்கும்: எங்கள் ஒப்புதல் எங்கே?

எனவே கோரிக்கை எளிமையானது. அரசு தன் மொழிக் கொள்கையைச் செயலில் நிரூபிக்கட்டும். பலகையில், கவரில், பாடநூலில், அறிவிப்பில் — எங்கும் தமிழ் முதலில், ஆங்கிலம் உடன்; அவ்வளவுதான் இரு மொழிக் கொள்கை. அதை விட்டு விலகும் ஒவ்வொரு சிறு நகர்வும் பெரிய சந்தேகத்தை உருவாக்கும். சந்தேகம் வளர்ந்த பிறகு இடைநீக்கமும் விளக்கமும் நம்பிக்கையை மீட்காது. நம்பிக்கை என்பது உத்தரவால் வராது; நடத்தையால் வரும். தமிழ்நாடு காத்திருப்பது உத்தரவை அல்ல, அந்த நடத்தையைத்தான்.