கருத்து: தெருவில் தேர்வு எழுதும் அரசு — கம்பி, வடிகால், வயல் சொல்லும் உண்மை

ஆட்சியின் தேர்வு சட்டமன்றத்தில் மட்டும் நடப்பதில்லை. அது தினமும் தெருவில் நடக்கிறது. பெரம்பூரில் ஒரு குழந்தை நடைபாதைக் கம்பியைக் கடக்கும்போதும், சென்னையில் ஒரு வடிகால் மழைக்கு முன் முடியாமல் நிற்கும்போதும், கர்நாடகாவில் ஒரு விவசாயி கருகிய பயிரைப் பார்க்கும்போதும் அரசு தேர்வு எழுதிக் கொண்டிருக்கிறது. மதிப்பெண் மக்கள் வாழ்வில் பதிகிறது.

பெரியார் கற்றுத் தந்தது சுயமரியாதை; அது வெறும் மேடைப் பேச்சு அல்ல, மனிதன் தலைநிமிர்ந்து நடக்கும் உரிமை. நடைபாதையில் தொங்கும் கம்பியைக் குனிந்து கடக்கும் நிலை, அந்த உரிமைக்கு நேர் எதிர். அண்ணா சொன்ன எளிய மக்கள் அரசியல், கோப்புகளில் அல்ல, தெருவிளக்கிலும் தண்ணீரிலும் தெரிய வேண்டும். கலைஞர் வலியுறுத்திய சமூக நீதி, விழா மேடையில் தலித் தலைவருக்கு இடம் கேட்கும் விவசாயியின் குரலிலும் ஒலிக்கிறது.

இன்றைய மூன்று செய்திகளும் வெவ்வேறு இடங்கள், ஒரே பாடம். பெரம்பூரில் ஒருங்கிணைப்பு இல்லை. சென்னையில் கெடு காக்கப்படவில்லை. கர்நாடகாவில் இழப்பீடு கணக்கு தள்ளிப் போகிறது. மூன்றிலும் அறிவிப்பு உண்டு, ஆய்வு உண்டு, கூட்டம் உண்டு. குறைவது களத்தில் முடிவு. 100 கோடி என்ற எண் பெரிது; ஆனால் வடியாத தெரு அதைவிடப் பெரிய உண்மை. தசரா விளக்குகள் அழகு; ஆனால் வறண்ட வயல் அதைவிட அவசரம்.

த.வெ.க. அரசுக்கு இது நேரடி எச்சரிக்கை. புதிய அரசு என்ற நியாயம் காலத்தால் தேயும். மக்கள் இப்போது கேட்பது ஒன்றே: விளக்கு எரிகிறதா, தண்ணீர் வடிகிறதா, இழப்பீடு வந்ததா? இந்த மூன்று கேள்விகளுக்கும் ஆம் என்ற பதில் தெருவில் தெரியும்போதுதான் ஆட்சி தேறும். இல்லையெனில் ஒவ்வொரு கம்பியும், ஒவ்வொரு குழியும், ஒவ்வொரு கருகிய ஏக்கரும் எதிர்க்கட்சியைவிடக் கடுமையாகப் பேசும்.

திராவிட இயக்கத்தின் அளவுகோல் தெளிவு: அதிகாரம் என்பது சேவை, சேவை என்பது அன்றாடம். அந்த அன்றாடத்தில் தோற்கும் அரசு, எந்த விழாவிலும் வெல்லாது.