கருத்து: குப்பை குவியும் சென்னையில் ₹1,200 கோடி அரண்மனை

சென்னையில் இன்று குப்பை குவிந்து கிடக்கிறது. தூய்மைப் பணியாளர்கள் தங்கள் வேலை உறுதிக்காக வீதியில் நிற்கிறார்கள். பட்டினப்பாக்கத்தில் மீனவர்கள் கருப்புக் கொடியுடன் கடற்கரையில் நிற்கிறார்கள். இந்த இரண்டு போராட்டங்களும் ஒரே அரசாங்கத்திற்கு எதிரானவை — ஒரே கேள்வியை எழுப்புகின்றன: இந்த ஆட்சி யாருக்கானது? ஒருபுறம், காலை முதல் மாலை வரை நகரை சுத்தம் செய்யும் தொழிலாளர்கள். அவர்களது கோரிக்கை என்ன? நிரந்தர வேலையும், சேம நிதியும், காப்பீடும். மிக அடிப்படையான உரிமைகள். இவற்றை வழங்க அரசு தயங்குகிறது; ஒப்பந்த ஊழியர்களாக தக்கவைத்துக்கொள்ள திட்டமிடுகிறது. நிரந்தர பணியாளருக்கு வழங்க வேண்டிய ஊதியம், ஓய்வூதியப் பொறுப்பு ஆகியவற்றை தவிர்க்கும் வழிமுறை இது. மறுபுறம், 1957-ல் மீனவர்களின் மறுவாழ்வுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தை கையகப்படுத்தி, அதில் ₹1,200 கோடி செலவில் தலைமைச் செயலக அரண்மனை கட்டும் திட்டம். தொழிலாளர்களுக்கு உரிமை தர மறுக்கும் கருவூலம், தனது கட்டிடத்திற்கு ஆயிரம் கோடிகளை ஒதுக்கத் தயாராக உள்ளது. இது திட்டமிடல் தவறல்ல; முன்னுரிமை தேர்வு. அதிகாரத்தின் அடையாளம் மக்கள் நலனை விட முக்கியம் என்ற செய்தி. வரலாறு இதை பலமுறை கண்டுள்ளது. ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் பெயரில் கட்டிடங்கள் எழுப்பும்போது, அதன் அடித்தளம் பெரும்பாலும் ஏழைகளின் வாழ்வாதாரத்தின் மீதே அமைகிறது. பட்டினப்பாக்கம் மீனவர்களின் நிலம் 1957-ல் அவர்களுக்காகவே ஒதுக்கப்பட்டது — அந்த உறுதிமொழியை ஒரு அரசாணை கிழித்தெறிய முடியுமா? சட்டரீதியாக முடியும்; நீதிரீதியாக முடியாது. மேலும் கவனிக்க வேண்டியது: இந்த அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது 'மாற்றம்' என்ற வாக்குறுதியுடன். ஆனால் மாற்றம் என்பது கட்டிடங்களின் உயரத்தில் அல்ல; தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் அளவிடப்பட வேண்டும். குப்பை அள்ளும் தொழிலாளியின் கைக்கு கிடைக்கும் ஊதியமும் உரிமையும்தான் உண்மையான வளர்ச்சிக் குறியீடு — கடலை நோக்கிய கண்ணாடி கட்டிடம் அல்ல. மீனவர்களும் தூய்மைப் பணியாளர்களும் கேட்பது சலுகை அல்ல; நீதி. அவர்களது குரலை அடக்குவதற்குப் பதிலாக, அரசு தனது முன்னுரிமைகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். இல்லையெனில், இந்த அரண்மனை வரலாற்றில் ஒரு ஆடம்பர சின்னமாக மட்டுமே நிற்கும் — மக்களின் நம்பிக்கையின் கல்லறையின் மீது.