கருத்து: கடற்கரையில் செயலகமா, கரையில் வாழ்வாதாரமா? — அதிகாரத்தின் முன்னுரிமை எது?
மீனவர்கள் கடற்கரையில் போராடும் நாளில், அம்மா உணவகத் தொழிலாளர்கள் ₹578 கூலிக்காகக் குரல் கொடுக்கும் நாளில், ₹1,200 கோடி செயலக வளாகம் யாருக்காக என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஆட்சி என்பது கட்டடம் அல்ல; மக்களின் அன்றாட வாழ்வு.
ஒரே வாரத்தில் இரண்டு காட்சிகள் தமிழ்நாட்டின் முன்னுரிமைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன. ஒருபுறம், பட்டினப்பாக்கம் கடற்கரையில் மீனவர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரம் பறிபோகுமோ என்ற அச்சத்தில் கருப்புக் கொடியுடன் நிற்கிறார்கள். மறுபுறம், விருதுநகரில் அம்மா உணவகத் தொழிலாளர்கள் 12 ஆண்டுகள் பணியாற்றிய பிறகும் பணி நிரந்தரமும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட தினக்கூலியும் கிடைக்கவில்லை என்று போராடுகிறார்கள். இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில், கடற்கரையை நோக்கி நகரும் ₹1,200 கோடி செயலகக் கனவு நிற்கிறது.
அரசு கூறுகிறது, இது இன்னும் விரிவான திட்ட அறிக்கை தயாரிக்கும் ஆரம்பக் கட்டம்தான் என்று. ஆனால் கேள்வி எளிமையானது: மக்களிடம் கேட்காமல் அரசாணை வெளியிடுவது எந்த வகை நிர்வாகம்? கடலை நம்பி வாழும் சமூகத்தின் பாரம்பரிய மீன்பிடித் தளமும் கடல் அணுகலும் பாதிக்கப்படும் திட்டத்தில், முதல் படி கலந்தாய்வாக இருக்க வேண்டும்; அரசாணையாக அல்ல. பெரியார் கற்றுத் தந்த சுயமரியாதை என்பது ஆட்சியாளரின் அலங்காரத்தில் இல்லை; சாமானிய மனிதரின் உழைப்பை மதிப்பதில் இருக்கிறது.
அம்மா உணவகத் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கையும் இதே கேள்வியை எழுப்புகிறது. ஏழைகளுக்கு உணவளிக்கும் திட்டத்தைத் தாங்கும் தொழிலாளர்களுக்கு ₹250-₹340 தினக்கூலி என்பது, அந்தத் திட்டத்தின் நோக்கத்தையே கேலி செய்கிறது. ஆட்சியர் நிர்ணயித்த ₹578 கூட ஆறு மாதங்களாக வழங்கப்படவில்லை என்றால், கோப்புகளில் இருக்கும் உத்தரவுக்கும் களத்தில் இருக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான இடைவெளியை யார் நிரப்புவது?
ஆட்சி என்பது புதிய கட்டடங்களால் அளவிடப்படுவதில்லை. மின்சாரம் தடையின்றிக் கிடைக்கிறதா, கூலி உரிய நாளில் கிடைக்கிறதா, கடற்கரை மக்கள் அச்சமின்றி வாழ்கிறார்களா என்பதால்தான் அளவிடப்படுகிறது. செயலகம் எங்கே இருக்கிறது என்பதை விட, அரசு யார் பக்கம் நிற்கிறது என்பதே இன்றைய கேள்வி. வாழ்வாதாரத்தைக் காக்கும் அரசே மக்கள் அரசு; கட்டடத்தை முன்னிறுத்தும் அரசு அதிகாரத்தின் காட்சிப் பொருள் மட்டுமே.