கருத்து: வாக்குறுதி அரசியலிலிருந்து பொறுப்பு அரசியலுக்கு — நான்கு மாதங்களில் ஒரு அரசு கற்க வேண்டிய பாடம்

ஒரு அரசின் உண்மையான தேர்வு தேர்தல் நாளில் நடப்பதில்லை. அது ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு கோரிக்கை மனுவின் மீதும், ஒவ்வொரு போராட்டக் களத்திலும் நடக்கிறது. தேர்தலுக்கு முன் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு நினைவில் வைத்திருப்பதுதான் அரசியல் நேர்மையின் முதல் அளவுகோல்.

கடந்த சில வாரங்களாகத் தமிழ்நாடு காணும் காட்சிகளை ஒன்றாக வைத்துப் பாருங்கள். வேலை நிரந்தரம் கேட்டு நிற்கும் செவிலியர்கள், வாக்குறுதிகள் என்ன ஆனது என்று கேட்கும் விவசாயிகள் மற்றும் தொழிலாளர்கள், நான்கு மாத ஆட்சியின் செயல்பாட்டைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் எதிர்க்கட்சிகள். இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனிச் செய்திகள் அல்ல; ஒரே கேள்வியின் வெவ்வேறு முகங்கள்: வாக்குறுதி கொடுத்தவர்கள், அதை நிறைவேற்றும் திட்டத்தை எப்போது வெளியிடுவார்கள்?

பெரியார் அரசியலை அதிகாரத்தின் அலங்காரமாகப் பார்க்கவில்லை; அது சமூக நீதிக்கான கருவி என்றார். அண்ணா, ஆட்சி என்பது மக்களிடம் கணக்குக் காட்டும் பொறுப்பு என்று நடைமுறையில் காட்டினார். அந்தப் பாரம்பரியத்தில், போராடும் பெண் செவிலியரின் கண்ணீர் ஒரு அரசுக்கு அவமானம் அல்ல — அதைக் கேட்க மறுப்பதுதான் அவமானம். கோரிக்கையைக் கேட்பது பலவீனம் அல்ல; அதற்குத் தேதி குறித்துப் பதில் சொல்வதே ஆளும் திறன்.

இன்றைய தவெக அரசிடம் நாம் கேட்பது அதிகம் அல்ல: ஒவ்வொரு முக்கிய வாக்குறுதிக்கும் பொறுப்பான அமைச்சர் யார், நிதி எங்கிருந்து, கால அட்டவணை என்ன என்பதை வெள்ளை அறிக்கையாக வெளியிடுங்கள். தொழிற்சங்கங்களையும் விவசாய அமைப்புகளையும் மேசையில் அமர்த்துங்கள். முடியாதவற்றை நேர்மையாகச் சொல்லுங்கள் — மக்கள் நேர்மையை மன்னிப்பார்கள்; மௌனத்தையும் மறதியையும் அல்ல.

நான்கு மாதங்கள் என்பது ஒரு அரசை முழுமையாகத் தீர்ப்பிடப் போதுமான காலம் அல்லதான். ஆனால் அந்தக் காலம், அரசு எந்தத் திசையில் நடக்கிறது என்பதைக் காட்டப் போதுமானது. திசை வாக்குறுதியை நோக்கி இருக்கிறதா, அல்லது வாக்குறுதியிலிருந்து விலகி இருக்கிறதா என்பதை மக்கள் ஏற்கனவே கவனிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். ஆட்சி என்பது மேடை அல்ல; அது ஒவ்வொரு நாளும் எழுதப்படும் கணக்குப் புத்தகம்.