கருத்து: விலை ஏறுகிறது, கூலி நிற்கிறது — பொறுமை முடிவதற்கு முன் கேளுங்கள்

ஒரே வாரத்தில் இரண்டு காட்சிகள். பிரான்சில் எரிபொருள் மற்றும் எரிசக்தி விலை உயர்வுக்கு எதிராக மக்கள் வீதியில் இறங்குகிறார்கள். இந்தியாவில் பருப்பு, காய்கறி, மருந்து விலை குடும்ப பட்ஜெட்டை அழுத்துகிறது; ஆனால் கோபம் பெரும்பாலும் சமையலறையிலும் வரிசையிலும் அடங்கிப் போகிறது. விலை ஏறும்போது கூலி மட்டும் நிற்கிறது என்ற உணர்வு தான் இரண்டு நாடுகளிலும் பொதுவான நெருப்பு. வித்தியாசம், அந்த நெருப்பை அரசியல் கேள்வியாக மாற்றும் அமைப்பு யாரிடம் வலுவாக உள்ளது என்பதில் தான்.

தொழில்துறை நகரங்களில் பன்னிரண்டு மணி நேர வேலைக்கு மாதம் பத்தாயிரம் முதல் பன்னிரண்டாயிரம் ரூபாய் வரை மட்டுமே பெறும் தொழிலாளர்கள் பற்றிய விவரங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன. ஒப்பந்த வேலை, வருங்கால வைப்பு நிதி இல்லை, மருத்துவப் பாதுகாப்பு இல்லை, நியமனக் கடிதம் கூட உறுதியாக இல்லை. அதே நேரம் நீட் முதல் மாநிலத் தேர்வுகள் வரை தாள் கசிவு செய்திகள் இளைஞர்களிடம் ஒரு கசப்பான பாடத்தைச் சொல்கின்றன: படிப்பு மட்டும் போதாது, அமைப்பும் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும். மகாராஷ்டிராவில் வறட்சிக்கு நாற்பதாயிரம் கோடி ரூபாய் கடன் என்ற பேச்சும், வங்கிச் சேமிப்பு குறித்த நடுத்தர வர்க்க அச்சமும் சேரும்போது, இது ஒரு மாநிலத்தின் பிரச்சினை அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

எதிர்க்கட்சி முயற்சிகள் வழியாகத் தொகுக்கப்பட்ட கணக்கில் நாடு முழுவதும் முப்பத்தொராயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட இடங்களில் விவசாயிகள், மாணவர்கள், தொழிலாளர்கள் போராட்டத்தில் உள்ளதாகச் சொல்லப்படுகிறது. எண்ணிக்கையை விட முக்கியமானது அதன் பரவல்: குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை உறுதி கேட்கும் விவசாயி, நிரந்தர வேலை கேட்கும் செவிலியர், பி.எஃப். கேட்கும் தூய்மைப் பணியாளர், நேர்மையான தேர்வு கேட்கும் மாணவர் — எல்லோரும் கேட்பது ஒன்று தான், உழைப்புக்கும் உரிமைக்கும் கணக்கு வேண்டும். பஞ்சாப் சங்ரூரில் பெண் விவசாயிகள் ஆயிரம் ரூபாய் உதவியை விட உரிமையும் தீர்வும் வேண்டும் என்று சொன்னதும், கிராமங்களில் போதைப் பழக்கத்தால் மகன்களை இழக்கும் குடும்பங்களின் வலியைச் சுட்டியதும் இந்தக் குரலின் மறுபக்கம்.

தந்தை பெரியார் சொன்ன சுயமரியாதை என்பது கூலியைக் கையேந்தி வாங்கும் பழக்கம் அல்ல; உழைப்புக்குரிய மதிப்பைக் கேள்வியாகக் கேட்கும் துணிவு. அண்ணா காட்டிய ஜனநாயக வழியில் போராட்டம் என்பது குழப்பம் அல்ல, அது ஆட்சிக்கு மக்கள் எழுதும் திருத்தக் குறிப்பு. கலைஞர் நிர்வாகத்தை மக்கள் பணி என்று அழைத்ததும் அதனால் தான். தொழிலாளர் சட்டங்கள் வேலைநிறுத்த உரிமையைச் சுருக்கினால், சங்கம் அமைப்பதை கடினமாக்கினால், அத்தியாவசியப் பணி என்ற பெயரில் அமைதியான போராட்டத்தையே குற்றமாக்கினால், கேள்வி கேட்கும் வழி மூடப்படுகிறது. வழி மூடப்படும்போது தான் பொறுமை வெடிக்கிறது.

எனவே கோரிக்கை வெறும் நிவாரணம் அல்ல. குறைந்தபட்சக் கூலியை வாழ்க்கைச் செலவுடன் இணைத்து தேதியிட்டு உயர்த்துங்கள்; ஒப்பந்த வேலையில் பி.எஃப். மற்றும் மருத்துவப் பாதுகாப்புக்கு யார் பொறுப்பு என்பதைப் பெயருடன் எழுதுங்கள்; தேர்வுக் கசிவுக்கு நிறுவனப் பொறுப்பை நிர்ணயியுங்கள்; வறட்சி நிவாரணத்தை விழாச் செலவுக்கு முன் வையுங்கள். பொறுமை என்பது மக்களின் இயல்பான நல்ல குணம்; அதை ஆட்சியின் சாதனையாகக் கணக்கிடுவது தான் மிகப் பெரிய தவறு. கேள்வி கேட்கும் வழி திறந்திருக்கும் வரை தான் ஜனநாயகம் பொறுமையாகவும் இருக்கும், வலுவாகவும் இருக்கும்.