கருத்து: கட்சி தாவி மீண்டும் வேட்பாளரா? மக்கள் தீர்ப்பைக் குழிதோண்டும் அரசியல்

ஒரு தொகுதியின் மக்கள் ஒரு கட்சியின் சின்னத்தில், அதன் கொள்கைகளில் நம்பிக்கை வைத்து ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். சில மாதங்களில் அவர் ராஜினாமா செய்து, ஆளும் கட்சியில் சேர்ந்து, அதே தொகுதியில் மீண்டும் வேட்பாளராக நிற்கிறார். இது தேர்தலா, இல்லை மக்கள் தீர்ப்பைக் கேலி செய்யும் நாடகமா?

மதுராந்தகம், தாராபுரம் இடைத்தேர்தல்கள் இந்தக் கேள்வியை மீண்டும் எழுப்பியுள்ளன. அதிமுக சின்னத்தில் வென்ற மரகதம் குமாரவேல், பி. சத்யபாமா ஆகியோர் ராஜினாமா செய்து தவெகவில் இணைந்து, அதே தொகுதிகளில் தவெக வேட்பாளர்களாக மீண்டும் நிற்கிறார்கள். இது சட்டப்படி செல்லும்; ஆனால் ஜனநாயக நெறிப்படி இது மக்கள் தீர்ப்புக்கு இழைக்கப்படும் துரோகம்.

இதைத் தடுக்கத்தான் 1985-ல் கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் (அரசியலமைப்பின் பத்தாவது அட்டவணை) கொண்டுவரப்பட்டது. ஆயா-ராம் கயா-ராம் அரசியலால் அரசுகள் கவிழ்க்கப்பட்ட அந்தக் காலத்தில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் கட்சி மாறுவதைத் தடுக்கவே அந்தச் சட்டம். ஆனால் 'ராஜினாமா' என்ற ஓட்டையின் வழியாக அந்தச் சட்டத்தின் நோக்கமே தகர்க்கப்படுகிறது. எம்.எல்.ஏ. பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டால் தாவல் தடைச் சட்டம் பொருந்தாது — இந்தச் சட்ட ஓட்டையை ஆளும் கட்சிகள், கட்சி பேதமின்றி, தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்துகின்றன.

இதில் பாதிக்கப்படுவது யார்? மக்கள்தான். நான்கு மாதங்களுக்கு முன் அளித்த தீர்ப்பு குப்பையில் வீசப்படுகிறது; மீண்டும் தேர்தல், மீண்டும் அரசுக் கருவூலத்திலிருந்து கோடிக்கணக்கில் செலவு, மீண்டும் பிரசார இரைச்சல். வாக்காளர்கள் வெறும் பார்வையாளர்களாக்கப்படுகிறார்கள். பணமும் பதவி ஆசையும் அரசியல் விசுவாசத்தை விட வலிமையானவை என்ற செய்தியே இளம் தலைமுறைக்குச் செல்கிறது.

பெரியார், அண்ணா, கலைஞர் வழிவந்த திராவிட அரசியல் மரபு, மக்கள் தீர்ப்பையே இறுதியானதாகக் கருதுகிறது. தேர்தல் என்பது மக்களுக்கும் பிரதிநிதிக்கும் இடையிலான ஒப்பந்தம்; அந்த ஒப்பந்தத்தை நடுவில் கிழித்துவிட்டு, அதிகார பலத்தோடு மீண்டும் வருவது அந்த மரபுக்கே எதிரானது.

டி.டி.வி. தினகரன் கூறியதுபோல, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடனேயே ராஜினாமா செய்பவர்கள் மீது தேர்தல் ஆணையம் கடும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்பது நியாயமான கோரிக்கை. குறைந்தபட்சம், ராஜினாமா செய்து கட்சி மாறியவர் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு — உதாரணமாக அந்தச் சட்டமன்றத்தின் மீதமுள்ள பதவிக்காலம் முழுவதும் — அதே தொகுதியில் போட்டியிடத் தடை விதிக்கும் சட்டத் திருத்தமாவது வர வேண்டும். இடைத்தேர்தலுக்கான செலவை ராஜினாமா செய்தவரிடமிருந்தே வசூலிக்கும் நடைமுறையும் விவாதிக்கப்பட வேண்டும்.

ஜனநாயகம் என்பது ஐந்தாண்டுக்கு ஒருமுறை வாக்களிக்கும் சடங்கு அல்ல; மக்கள் தீர்ப்புக்கு மதிப்பளிக்கும் பண்பாடு. அந்தப் பண்பாட்டைக் குழிதோண்டும் அரசியலுக்கு, எந்தக் கட்சி செய்தாலும், முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட வேண்டும்.

இந்த உத்தி தமிழ்நாட்டுக்கு மட்டும் உரியதல்ல. கடந்த பத்தாண்டுகளில் பல மாநிலங்களில் ஆளும் கட்சிகள் எதிர்க்கட்சி எம்.எல்.ஏக்களை ராஜினாமா செய்ய வைத்து, இடைத்தேர்தல்கள் மூலம் தங்கள் பலத்தைப் பெருக்கிக்கொண்ட வரலாறு உண்டு. ஒவ்வொரு முறையும் பாதிக்கப்படுவது மக்கள் தீர்ப்புதான். கட்சிகள் மாறலாம், ஆனால் இந்த நோய் மாறவில்லை — அதனால்தான் சட்டத் திருத்தம் தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

மக்கள் தீர்ப்பு விற்பனைக்கு அல்ல — அதை விலைபேசும் அரசியலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதே ஜனநாயகத்தைக் காக்கும் ஒரே வழி.