கருத்து: கிலோவுக்கு 25 பைசா — விவசாயியைக் கேலி செய்யும் 'உயர்வு'

ஒரு கிலோ கோதுமைக்கு 25 பைசா. இதுதான் இந்திய அரசு தனது விவசாயிகளுக்கு அளித்துள்ள 'பரிசு'. ராபி பருவ குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையை குவிண்டாலுக்கு ₹25 உயர்த்திவிட்டு, அதனைச் சாதனையாக அறிவிக்கிறது அரசு. ஆனால் இது விலை நிர்ணயம் அல்ல — விவசாயியைக் கேலி செய்யும் அரசியல்.

பெரியார் சொன்னார்: உழைப்பவனுக்கு உரிய மரியாதையும் ஊதியமும் தராத சமூகம் நீதியான சமூகமாக இருக்க முடியாது. அண்ணா சொன்னார்: ஏழையின் வயிற்றில் அடிப்பது ஆட்சியின் அவமானம். இன்று மத்திய அரசு செய்வது இதுதான் — உணவு உற்பத்தி செய்யும் கைகளுக்கு 25 பைசாவை வீசிவிட்டு, 106 சதவீத லாபம் தருவதாகப் பொய் சொல்கிறது. அரசின் சொந்த ஆணையமான சிஏசிபியின் தரவுகளே இந்தக் கூற்றைப் பொய்யாக்குகின்றன: உண்மையான லாப விளிம்பு 43 சதவீதம்தான்.

கேள்வி எளிதானது: மகாராஷ்டிரா ₹4,525 கேட்டது, குஜராத் ₹4,200 கேட்டது, பஞ்சாப் ₹3,168 கேட்டது — மாநிலங்களே கோரிய விலையை விடக் குறைவாக ₹2,610 நிர்ணயித்தது யாருடைய நலனுக்காக? டீசல் விலை ஒரே மாதத்தில் லிட்டருக்கு ₹7.50 உயர்ந்தபோது, விவசாயியின் செலவு கூடியபோது, அரசு தந்தது கிலோவுக்கு 25 பைசா. இது அறியாமை அல்ல; அலட்சியம். விவசாயி வாக்கு வங்கியாக மட்டுமே தேவை, வாழும் மனிதனாக அல்ல என்ற மனநிலையின் வெளிப்பாடு.

இன்னும் கொடுமை: விலை அறிவிப்பு இருந்தும் கொள்முதல் இல்லை. கடந்த பருவத்தில் கோதுமையில் கால் பங்கு மட்டுமே அரசு வாங்கியது. கொள்முதல் இல்லாத எம்எஸ்பி காகிதத்தில் எழுதிய எண் மட்டுமே — விவசாயியின் கையில் விழாத பணம். விலை அறிவித்துவிட்டோம் என்று மார்தட்டிக்கொள்ளும் அரசு, அந்த விலைக்கு வாங்கும் கடமையிலிருந்து நழுவுகிறது.

சம்யுக்த கிசான் மோர்ச்சா கேட்பது நியாயமானது: சி2 செலவில் 50 சதவீதம் சேர்த்து — கோதுமைக்கு ₹3,418 — சட்டபூர்வ உத்தரவாதம். இது பிச்சை அல்ல; உழைப்பின் விலை. சமூக நீதி என்பது வெறும் முழக்கமல்ல — உற்பத்தி செய்பவனுக்கு உரிய விலை கிடைப்பதே அதன் அடிப்படை.

ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஆணை நகல்கள் எரிக்கப்படும் என்ற எஸ்கேஎம்மின் அழைப்பு, விவசாயிகளின் கோபத்தின் அளவைக் காட்டுகிறது. 25 பைசாவை விலை என்று சொல்லும் அரசுக்கு, விவசாயி தனது கோபத்தை விலையாகக் காட்டுவான். திராவிட இயக்கம் எப்போதும் உழைப்பாளியின் பக்கம் நின்றது — இந்தப் போராட்டத்திலும் நீதி உழைப்பவன் பக்கமே.

விவசாயிகள் இல்லாமல் நாடு இல்லை என்பதை ஆட்சியாளர்கள் மறந்துவிட்டனர். உணவு மேசைக்கு வரும் ஒவ்வொரு பருக்கையின் பின்னும் ஒரு விவசாயியின் வியர்வை உள்ளது — அந்த வியர்வைக்கு 25 பைசா விலை வைப்பது நீதியல்ல, அவமானம்.