கருத்து: அறிவிப்பில் ரூ.44, வங்கியில் ரூ.40 — விவசாயியிடம் கழிக்கப்படும் நிர்வாகச் செலவு யாருடையது?
பால் கொள்முதல் விலை ரூ.44 என அறிவித்த பிறகு, நிர்வாகச் செலவு என்ற பெயரில் லிட்டருக்கு ரூபாய்கள் பிடிக்கப்படுவதாக விவசாயிகள் கூறுகின்றனர். நலத் திட்டத்தின் செலவை அதை உருவாக்கும் உழைப்பாளியிடம் கழிப்பது சமூக நீதி அல்ல.
ஒரு அரசு விவசாயிக்கு உதவுகிறதா என்பதை அறிவிப்பு மேடையில் அல்ல, அவரது வங்கிக் கணக்கில் பார்க்க வேண்டும். திருச்சி பால் உற்பத்தியாளர்கள் சொல்லும் கணக்கு எளிது: லிட்டருக்கு ரூ.44 என்று அறிவிக்கப்பட்டது; கைக்கு வந்தது ரூ.40, அல்லது நிர்வாகக் கணக்குப்படி ரூ.41.25. இடையில் மறைந்த ரூபாய்கள் சிறியவை அல்ல. தினமும் நூறு லிட்டர் பால் தரும் ஒரு உற்பத்தியாளருக்கு, லிட்டருக்கு ரூ.2.75 முதல் ரூ.4 வரை என்பது மாதத்தில் ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய். தீவன விலை உயரும் காலத்தில் அது ஒரு மாட்டின் மருத்துவச் செலவு, ஒரு வாரத் தீவனம், ஒரு குடும்பத்தின் மளிகை.
நிர்வாகச் செலவு என்ற வார்த்தை இங்கு மிக வசதியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. கூட்டுறவு சங்கம் நடத்தச் செலவாகும் என்பது உண்மைதான். ஆனால் அந்தச் செலவை யார் ஏற்க வேண்டும் என்பதே கேள்வி. பால் கொள்முதல் என்பது அரசின் நலக் கொள்கை; நுகர்வோருக்கு நியாய விலையில் பால், உற்பத்தியாளருக்கு நியாய வருமானம் என்பதே அதன் நோக்கம். அந்த முறையை நடத்தும் செலவை உற்பத்தியாளரின் விலையிலிருந்து கழித்தால், நலத் திட்டத்துக்கு நிதி தருவது அரசு அல்ல, விவசாயியே தன் வருமானத்திலிருந்து தருகிறார். அறிவிப்பின் பெருமை அரசுக்கு, செலவின் சுமை விவசாயிக்கு என்ற ஏற்பாடு நீதியாகாது.
இரண்டு வெவ்வேறு கணக்குகள் சொல்லப்படுவது இன்னொரு பிரச்சினை. விவசாயிகள் ரூ.4 பிடித்தம் என்கிறார்கள்; நிர்வாகம் ரூ.2.75 என்கிறது. எது சரி என்பதை அரசு ஆவணத்துடன் காட்ட வேண்டும். எந்தச் சங்கம், எந்தத் தேதி, எந்தத் தலைப்பு, எவ்வளவு பிடித்தம், தக்கவைக்கப்பட்ட தொகை எப்போது திரும்பும் என்ற விவரம் ஒவ்வொரு உற்பத்தியாளரின் பற்றுச் சீட்டிலும் இருக்க வேண்டும். வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாத நலத் திட்டம், கடைசியில் அதிகாரியின் விளக்கத்தை நம்பச் சொல்லும் திட்டமாக மாறிவிடும். நம்பிக்கை கேட்டுப் பெறுவதல்ல; கணக்கைக் காட்டி உருவாக்குவது.
பெரியார் கற்றுத் தந்த சுயமரியாதை, உழைப்பவன் தன் உழைப்பின் முழு விலையைக் கேட்கும் உரிமையும் கூட. அண்ணாவும் கலைஞரும் கட்டிய கூட்டுறவு மற்றும் நலத் திட்டப் பாரம்பரியம், சிறு உற்பத்தியாளரைப் பாதுகாப்பதற்காக உருவானது; அவரிடமே நிர்வாகக் கட்டணம் வசூலிப்பதற்காக அல்ல. பால் உற்பத்தியாளர்களில் பலர் சிறு விவசாயிகள், பெண்கள், தினசரி உழைப்பை நம்பிய குடும்பங்கள். அவர்களின் லிட்டர் கணக்கில் கழிக்கப்படும் ஒவ்வொரு ரூபாயும், மாநிலத்தின் உணவுப் பாதுகாப்புக்கு அவர்கள் செலுத்தும் மறைமுக வரியாக மாறிவிடக் கூடாது.
தீர்வு கடினமானதல்ல. நிர்வாகச் செலவை அரசு நேரடியாக ஏற்க வேண்டும்; பிடித்தம் செய்ய வேண்டியிருந்தால் அதற்கு ஒரே சீரான, முன்கூட்டியே அறிவிக்கப்பட்ட விதி வேண்டும்; தக்கவைக்கப்படும் ஊக்கத்தொகைக்கு தேதி வேண்டும்; மாவட்ட வாரியாக பிடித்த விவரங்கள் வெளியிடப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் ரூ.44 என்ற அறிவிப்பு விவசாயியின் வீட்டிலும் ரூ.44 ஆக ஒலிக்கும். இல்லையெனில் ஒவ்வொரு விலை உயர்வு அறிவிப்பின் போதும் விவசாயி முதலில் கேட்கும் கேள்வி ஒன்றாகவே இருக்கும்: கைக்கு எவ்வளவு வரும்?