கருத்து

கொல்லத் தெரியாத அரசு: மரண தண்டனை எனும் அரச பயங்கரவாதம்

இருமுறை விஷ ஊசி செலுத்தியும் கிறிஸ்டா பைக் உயிர் பிழைத்திருக்கிறார் — இரண்டு மணி நேரம் அவரது உடலைக் குத்திக் கிழித்த அரசு இயந்திரம். இது தனிப்பட்ட தோல்வி அல்ல; மரண தண்டனை என்ற அமைப்பே காட்டுமிராண்டித்தனமானது என்பதற்கு மீண்டும் ஒரு சாட்சி.

எழுதியவர் திராவிடன் செய்திப் பிரிவு · · 1 நிமிட வாசிப்பு

நீதியின் தராசு — ஆனால் மரண தண்டனையில் நீதி எங்கே? (கோப்புப் படம்)படம்: Oliver Dixon (CC BY-SA 2.0)

மரண தண்டனை நிறைவேற்றும் அறையில் என்ன நடந்தது என்பதை ஒரு வாக்கியத்தில் சொல்லலாம்: அரசு ஒரு பெண்ணைக் கொல்ல முயன்று தோற்றது; அதற்குப் பதிலாக இரண்டு மணி நேரம் அவரைச் சித்திரவதை செய்தது.

டென்னசியில் கிறிஸ்டா பைக்கிற்கு நடந்தது "நடைமுறைத் தவறு" அல்ல. நரம்பைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் பலமுறை ஊசியால் குத்தி, நரம்புகளை வெடிக்க வைத்து, விஷ மருந்தை உடலில் சிதறடித்து, தோல்வியுற்ற பிறகும் மீண்டும் ஒரு முறை விஷம் செலுத்தியது — இதுதான் மரண தண்டனையின் உண்மை முகம். திரைக்குப் பின்னால் "என் கை வெடித்துவிடும் போல் இருக்கிறது" என்று அவர் கதறியபோது, அங்கே நீதி நிறைவேறவில்லை; அரசு வன்முறை அரங்கேறியது.

மரண தண்டனையை ஆதரிப்பவர்கள் இதை "நீதி" என்கிறார்கள். ஆனால் எந்த நீதி இரண்டு மணி நேரச் சித்திரவதையைக் கோருகிறது? குற்றம் செய்தவருக்குத் தண்டனை வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் தண்டனை என்ற பெயரில் அரசே கொலைகாரனாக மாறும்போது, அது நீதி அல்ல — பழிவாங்கல். அதுவும் தோல்வியுற்ற பழிவாங்கல்.

இது தனித்த சம்பவமும் அல்ல. இந்த ஆண்டில் டென்னசியில் தோல்வியுற்ற இரண்டாவது மரண தண்டனை இது. அமெரிக்க வரலாறு முழுவதும் தவறான மருந்து அளவு, தவறிய நரம்பு, மணிக்கணக்கான துடிப்பு என்று மரண தண்டனைகள் தோல்வியடைந்த கதைகள் நிறைந்துள்ளன. "மனிதாபிமான முறையில்" கொல்வது என்ற கருத்தே ஒரு பொய் — கொலை எப்போதும் கொடூரமானதுதான்; அரசு செய்தாலும் சரி.

இன்னும் ஆழமான உண்மை ஒன்று உண்டு: மரண தண்டனை எப்போதும் ஏழைகளுக்கும், ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கும், நிறவெறிக்கு இலக்கானவர்களுக்கும் எதிராகவே பாய்கிறது. பணக்காரர்களுக்கு விலை உயர்ந்த வழக்கறிஞர்கள்; ஏழைகளுக்கு மரண அறை. இது நீதியின் சமத்துவம் அல்ல; அதிகாரத்தின் அநீதி.

தந்தை பெரியார் சொன்னார்: தண்டனை திருத்துவதற்காக இருக்க வேண்டும், பழிவாங்குவதற்காக அல்ல. மரண தண்டனை திருத்த வாய்ப்பே இல்லாத, மீள முடியாத தண்டனை. தவறான தீர்ப்பு என்று பின்னர் தெரிந்தாலும் உயிரைத் திருப்பித் தர முடியாது.

கிறிஸ்டா பைக் இன்று வென்டிலேட்டரில் உயிருக்குப் போராடுகிறார் — அரசு அவரைக் கொல்ல முயன்று, கொல்லாமல், சிதைத்துவிட்டது. இந்தக் காட்சியைப் பார்த்தும் மரண தண்டனையை "நாகரிகமான" தண்டனை என்று சொல்பவர்கள், தங்கள் நாகரிகத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். மரண தண்டனை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் — இது மனித உரிமைப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, மனித கண்ணியத்தின் பிரச்சினை.

முழுப் பதிப்பைக் காண்க