கருத்து: நீரும் இல்லை, நம்பிக்கையும் இல்லை — நகரத்தை ஆள்வது என்றால் என்ன?

ஆட்சி என்றால் அறிக்கை மட்டுமல்ல; அது காலையில் குழாயில் தண்ணீர் வருமா, மாலையில் விளக்கு எரியுமா, சாலையில் நடக்கும்போது பள்ளத்தில் விழாமல் இருப்போமா, மருத்துவமனையில் சிகிச்சை அளிப்பவர் கைது செய்யப்படாமல் இருப்பாரா என்பதன் மொத்தம்.

சென்னையின் ஏரிகள் 38 சதவீதத்தில் நிற்கின்றன என்ற செய்தி ஒரு புள்ளிவிவரம் அல்ல; அது ஒரு குடும்பத்தின் கோடை பதட்டம். பெரம்பூர் பராக்ஸ் சாலையில் மீண்டும் பள்ளம் என்பது வெறும் கட்டுமானக் குறைபாடும் அல்ல; அது ஒவ்வொரு முறை தோல்வியடைந்த இடத்திலேயே மீண்டும் தோல்வியடையும் நிர்வாகக் கவனக்குறைவு.

இதே வரிசையில் வையுங்கள்: அமைச்சர்களின் நிகழ்ச்சிகளிலேயே மின்தடை நிகழ்கிறது என்ற புகார், செவிலியர்களைப் பேச்சுவார்த்தை என்று அழைத்து விட்டுக் கைது செய்த சம்பவம், விலைவாசி உயர்வு, ஜிஎஸ்டி வசூலில் சரிவு. இவை அனைத்தும் வெவ்வேறு துறைகள்; ஆனால் அடிப்படையில் ஒரே கேள்வி: திட்டம் எழுதுவதும் உத்தரவு பிறப்பிப்பதும் சுலபம்; அதைக் களத்தில் நிறைவேற்றி, பிழை நடந்தால் பொறுப்பேற்பதே நிர்வாகம்.

தந்தை பெரியார் நிர்வாகத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது சாதி, மூடநம்பிக்கை ஆகியவற்றோடு சேர்த்து, மக்களின் அன்றாட உழைப்பையும் வாழ்வையும் மதிக்கும் சுயமரியாதையை வலியுறுத்தினார். சுயமரியாதை என்பது உணர்ச்சிப் பேச்சில் மட்டும் இருக்காது; அது தண்ணீரிலும் தெருவிளக்கிலும் பள்ளிக்கூடக் குழாயிலும் தெரியும்.

இன்றைய அரசிடம் கேட்கப்படும் கேள்வி கடுமையானது அல்ல; அது வெறும் நேர்மையானதாக இருக்கிறது: ஏன் 38 சதவீதம்? அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்கான தண்ணீர் திட்டம் என்ன? எந்த சாலை எப்போது சரிசெய்யப்படும்? எந்த வடிகால் எப்போது முழுமையாகத் தூர்வாரப்படும்? எந்த நாளில் நிவாரணம், எந்த நாளில் நீண்டகால தீர்வு?

பதில்கள் அறிக்கைகளாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது; அவை நாள், இடம், செலவு ஆகியவற்றோடு வெளியிடப்பட வேண்டும். பொதுமக்கள் தண்ணீரைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்தச் சொல்லும் அரசு, தன் நிர்வாகத்தின் வீணையும் கண்ணுக்குத் தெரியும் வகையில் குறைக்க வேண்டும். அதுவே சுயமரியாதையுள்ள நிர்வாகம்.

நீரும் நம்பிக்கையும் ஒரே தரத்தவை: இரண்டும் சேமிக்கப்படாவிட்டால் வற்றிவிடும். சேமிப்பது என்றால் பூட்டி வைப்பதல்ல; மக்களுக்குப் பயன்படக் கொண்டு செல்வதுதான்.