கருத்து: வாக்குகளை அல்ல, சட்டமன்ற உறுப்பினர்களையே வாங்கும் அரசியல் — ஜனநாயகம் யாருக்காக?

சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை விலை பேசி இழுக்கும் அரசியல் பற்றிய குற்றச்சாட்டு மீண்டும் தமிழகத்தின் மைய மேடைக்கு வந்துள்ளது. எதிர்க்கட்சியைப் பிளந்து, பத்து முதல் பதினைந்து உறுப்பினர்கள் வரை சலுகைகள் காட்டி இழுக்கப்பட்டதாகவும், ஆட்சியே அந்தப் பலத்தில் நிற்பதாகவும் தி.மு.க. தலைவர்களில் ஒருவரான உதயநிதி ஸ்டாலின் பகிரங்கமாகக் குற்றம் சாட்டியுள்ளார். வாக்காளர்களுக்குப் பணம் கொடுத்து வாக்கு வாங்குவதாகக் குற்றம் சாட்டும் அரசியல், இப்போது வாக்குப் பெட்டியைத் தாண்டி சட்டமன்றத்துக்குள்ளேயே சந்தையைத் திறந்துவிட்டதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இவை குற்றச்சாட்டுகள்; மறுப்புகளும் வந்துள்ளன. ஆனால் குற்றச்சாட்டின் தீவிரம், அதை வெறும் தேர்தல் பேச்சாக ஒதுக்க முடியாத அளவுக்கு உள்ளது.

பெரியார் சொன்ன சுயமரியாதை என்பது வெறும் சடங்கு எதிர்ப்பு அல்ல; மனிதன் தன் தீர்ப்பை யாரிடமும் விற்காத நிலை. அண்ணா கட்டிய அரசியல், ஆட்சியை மக்களின் கைகளில் ஒப்படைக்கும் கருவியாகவே பார்த்தது. ஒரு உறுப்பினர் கட்சி மாறுவது அவரது உரிமையாக இருக்கலாம்; ஆனால் கூட்டம் கூட்டமாக மாற்றங்கள் நடக்கும்போது, வாக்களித்த மக்களின் விருப்பம் எங்கே போனது என்று கேட்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமை. தீர்ப்பு என்பது மக்களுடையது; அதை இடைத்தரகர்கள் கையில் ஒப்படைப்பது ஜனநாயகத்தை உள்ளிருந்து அரிப்பதாகும்.

அக்டோபர் 6 இடைத்தேர்தல்களும், அக்டோபர் 9 வாக்கு எண்ணிக்கையும் இந்தப் பின்னணியில்தான் பார்க்கப்பட வேண்டும். இடைத்தேர்தல் என்பது ஆட்சியின் மீதான மக்கள் மதிப்பீடு; அந்த மதிப்பீட்டையே சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும் வகையில் உறுப்பினர் இழுப்பு அரசியல் தொடர்ந்தால், வெற்றி யாருக்குக் கிடைத்தாலும் தோல்வி ஜனநாயகத்துக்குத்தான். கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் காகிதத்தில் இருக்கிறது; அது நடைமுறையில் பல் இல்லாத சட்டமாக மாறியதற்கு யார் பொறுப்பு என்பதையும் விவாதிக்க வேண்டிய நேரம் இது.

திராவிடன் கேட்பது மூன்று எளிய விஷயங்களை: ஒன்று, உறுப்பினர் மாற்றங்கள் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் மீது வெளிப்படையான விசாரணை; இரண்டு, இடைத்தேர்தல் வாக்குப்பதிவு மற்றும் நீக்கங்கள் குறித்த வார்டு வாரியான தரவு வெளியீடு; மூன்று, மக்கள் தீர்ப்பை மதிக்கும் அரசியல் பண்பாடு. வாக்கு என்பது விற்பனைப் பொருள் அல்ல; அது ஒரு மனிதனின் மரியாதை. அதைக் காக்கத் தவறினால், மேடைகளில் முழங்கும் ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும் வெறும் ஒலியாகவே எஞ்சும்.

வரலாறு ஒரு எச்சரிக்கையை மீண்டும் மீண்டும் தருகிறது: மக்கள் இயக்கங்களால் கட்டப்பட்ட கட்சிகள், ஆட்சி அதிகாரத்தின் சுகத்தில் தங்கள் வேர்களை மறக்கும்போது, அவற்றின் வீழ்ச்சியும் அதே வேகத்தில் வரும். திராவிட இயக்கம் வீதியில் பிறந்தது; அது கோட்டைக்குள் சிறைபட்டுவிடக் கூடாது. இன்று எதிர்க்கட்சியின் இடத்தில் நிற்கும் சக்திகளும், நாளை ஆட்சியைக் கனவு காணும் சக்திகளும் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது ஒன்றுதான்: மக்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மறக்க மாட்டார்கள். தீர்ப்பு நாளில், கணக்கு வாக்குப் பெட்டியில்தான் கேட்கப்படும்.